ซูอู๋ตู้ส่งเสียง "อืม?" ในลำคอ "นี่เจ้ารังเกียจที่ข้าแกะไม่ดีหรือ?"
"ไม่ใช่ขอรับ" ซูจืออีรีบสั่นศีรษะ ก่อนคีบกุ้งตัวนั้นขึ้นแล้วเลื่อนเข้าปาก
ซูอู๋ตู้จึงพอใจ และแกะต่ออีกสองสามตัว ซูจืออีก็กินพลางเงียบ ๆ ด้วยกลัวว่านายท่านจะเอ่ยอะไรอีก... ที่ตนรังเกียจเขา
ซูอู๋ตู้เช็ดมือ ไม่รู้เหตุใดจึงถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง
ใจของซูจืออีพลันรัดแน่น
"เมื่อก่อน เวลากินข้าวกับจืออี" น้ำเสียงของเขาเจืออารมณ์หวนคะนึง "ตอนนั้นเจ้ายังกินกุ้งไม่เป็น"
ตะเกียบในมือซูจืออีชะงักค้าง ดูขัดเขินเล็กน้อย
"ผู้น้อยโง่เขลาขอรับ"
ทว่าซูอู๋ตู้กลับส่ายหน้าช้า ๆ
"รู้อย่างนี้ ตอนนั้นข้าคงไม่สอนเจ้าแกะ" เขามองซูจืออีด้วยสีหน้าเสียดายยิ่ง "น่าจะแกะเสร็จแล้วป้อนให้เจ้าเลย บางทีเจ้าอาจจะยินยอมเป็นภรรยาข้าตั้งนานแล้วก็ได้"
คนตรงข้ามสำลักกะทันหัน เอี้ยวตัวไปไออยู่หลายที คาดไม่ถึงว่านายท่านจะโยงไปถึงเรื่องนั้นได้อย่างไร
ซูอู๋ตู้ลุกเดินไปข้างหลังเขา ตีหลังให้เบา ๆ
"ทำไมเหมือนสองเด็กน้อยเลย แค่กินข้าวยังสำลักได้"
ซูจืออีไออยู่พักใหญ่จึงทุเลาลง "ผู้น้อยไม่เป็นอะไรขอรับ"
ซูอู๋ตู้จึงกลับไปนั่งที่เดิม มือเท้าคาง จ้องมองเขา
"จืออีนี่ก็เก่งเกินไปหน่อย เรื่องไหนก็ทำเป็นเสียหมด"
เขาถอนหายใจยาว "จนข้าไม่มีโอกาสได้ทำอะไรให้เห็นฝีมือเลย"
ซูจืออีคิดในใจ องครักษ์เงาย่อมต้องทำทุกสิ่งให้นายท่านอย่างดีที่สุดอยู่แล้ว
แต่หากกล่าวเช่นนั้นในยามนี้ เกรงว่านายท่านจะต้องถอนหายใจอีกเป็นแน่