องครักษ์เงาหลายนายยืนรออยู่รวมกันที่หน้าประตูเขา รถม้าเตรียมพร้อมไว้แล้ว ครานี้เดินทางแบบเรียบง่าย ไม่มีบ่าวไพร่หรือสาวใช้ติดตาม สารถีนั่งอยู่บนคานรถ แกว่งขาอย่างเบื่อหน่าย
ไม่นาน ซูอู๋ตู้ก็เดินออกมาจากประตู วันนี้เขาสวมชุดสีแดงเข้ม ชายเสื้อและปลายแขนปักลายดอกบัวพันกิ่งด้วยไหมสีแดงเข้ม ผมดำขลับรวบด้วยปิ่นทอง เผยหน้าผากเกลี้ยงเกลาและดวงตาหงส์งดงามคู่นั้น เขาเดินมาถึงหน้ารถม้า กวาดตามองเหล่าองครักษ์เงา
“ไปซ่อนตัวได้”
องครักษ์เงาล่าถอยไปอย่างเงียบเชียบ ซูจืออีก็ถอยหลังสองก้าวเตรียมจะไปยังตำแหน่งที่เคยประจำ แต่ซูอู๋ตู้ที่กำลังจะเปิดม่านรถกลับหยุดมือ หันมามองเขา
“เดี๋ยวก่อน เจ้าขึ้นมาบนรถ”
ซูจืออีชะงักไปชั่วขณะ สุดท้ายเม้มปากรับคำว่า “ขอรับ” หลังจากซูอู๋ตู้ขึ้นรถแล้ว ก็ใช้ปลายเท้าถีบพื้นเบาๆ ขึ้นรถม้าอย่างคล่องแคล่ว
ครานี้ภายในรถกว้างขวางเพียงพอ เขานั่งเข้าไปข้างใน เว้นระยะห่างจากนายท่านมากพอสมควร ในที่สุดก็รู้สึกอึดอัดน้อยลง
สารถีค่อยๆ บังคับม้าให้ออกเดินทาง ม่านรถเลื่อนลงมาปิดกั้นแสงภายนอก ภายในรถจึงค่อนข้างมืดสลัว
ซูอู๋ตู้เอ่ยปาก “เที่ยวนี้จะผ่านตำหนักย่อยเมืองลั่ว เมื่อถึงที่นั่นแล้ว เจ้าก็พักอยู่กับผู้อาวุโสม่อเถิด”
ซูจืออีหันไปมองเขา “ขอรับ แต่มีภารกิจใดให้ผู้น้อยไปทำหรือไม่ขอรับ”
“ไม่มี” ซูอู๋ตู้หลับตาลง น้ำเสียงเรียบเฉย “เจ้าแค่อยู่ที่เมืองลั่วให้เรียบร้อยก็พอ รอพวกเราส่งสมุนไพรเสร็จแล้ว จะรับเจ้ากลับมาพร้อมกัน”