พวกเขาลงมาถึงชั้นล่าง คนอื่นๆ ต่างแยกย้ายไปพักผ่อนกันหมดแล้ว เหลือเพียงถงเล่อที่ยังอยู่ในโถงใหญ่
เขานั่งดื่มชาอยู่ข้างโต๊ะสี่เหลี่ยมตัวหนึ่ง เห็นทั้งสองลงมาจึงลุกขึ้นยืน ถามอย่างสุภาพว่า “ท่านเจ้าสำนักซูจะออกไปเดินเล่นข้างนอกหรือขอรับ”
ซูอู๋ตู้ไม่หยุดฝีเท้า ไม่ได้อธิบายอะไร เพียงพยักหน้าแล้วบอกว่า “จะกลับมาตอนค่ำ”
“ขอรับ ท่านเจ้าสำนักซูระวังตัวด้วย” ถงเล่อไม่ถามอะไรอีก มองตามพวกเขาออกไปนอกประตูโรงเตี๊ยม
รอจนคนทั้งคู่ขึ้นรถม้าแล่นไปไกลแล้ว เขาจึงนั่งกลับลงไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย ยกถ้วยชาขึ้นมาจิบช้าๆ
รถม้าแล่นผ่านถนนหินโค้งคดเคี้ยวของเมืองลั่ว มาจอดหน้าประตูไม้สีดำบานหนึ่ง เหนือกรอบประตูแขวนโคมไฟศาลาหยานอวี่ หน้าประตูมีองครักษ์ถือดาบสองนายยืนอยู่ เมื่อเห็นรถม้าหยุดจึงเข้าไปตรวจสอบ
ซูอู๋ตู้เปิดม่านรถให้เห็นหน้า องครักษ์ก็รีบหลีกทางและทำความเคารพทันที “ท่านเจ้าสำนัก”
ผู้ดูแลสาขาย่อยเป็นสตรีรูปร่างอวบเล็กน้อย อายุสี่สิบกว่า เดินฉับๆ ออกมาต้อนรับ “ท่านเจ้าสำนัก ในที่สุดท่านก็มาถึง ผู้อาวุโสม่อของเราเพิ่งพร่ำบ่นถึงท่านอยู่เลยเจ้าค่ะ”
นางนำพวกเขาเดินเข้าไปด้านใน อ้อมผ่านลานเปิดโล่งก็มาถึงโถงหน้า
ม่อพั้นพั่นกำลังออกคำสั่งให้เด็กรับใช้จัดผลไม้และขนมอยู่ในโถงหน้า “วางนั่นไว้ข้างๆ ใช่ๆ องุ่นต้องวางตรงกลาง ตอนเด็กๆ เขาชอบกินองุ่น—”