ซูจืออีได้ยินคำนั้น ก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยมองเขาแวบหนึ่ง แล้วก้มลงอีกครั้ง เขาค่อนข้างสงสัย—เหตุใดนายท่านต้องอธิบายเรื่องนี้กับตน? แต่เขาเพียงก้มหน้ารับคำว่า “ขอรับ” โดยไม่ถามอะไร
ซูอู๋ตู้เองก็ตระหนักได้ เหตุใดเขาต้องทำสิ่งที่เกินจำเป็น? ไม่ว่าเขาจะโกรธองครักษ์เงาหรือไม่ ก็ไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรทั้งสิ้น
ล้ำเส้นอีกแล้ว
เขายกถ้วยชาที่เย็นชืดขึ้นจิบโดยไม่พูดอะไรอีก
ในกระโจมเงียบลง เปลวเทียนวูบไหว ซูจืออียืนอยู่ครู่หนึ่งเห็นนายท่านไม่มีคำสั่ง จึงถอยออกไปอยู่ที่มุมอย่างเงียบเชียบ
——
เดินทางไปทางตะวันตกอีกสองวัน ในที่สุดตอนเที่ยงของวันนี้ก็มาถึงเมืองลั่ว
เมืองลั่วสร้างอยู่บนไหล่เขา บ้านเรือนใต้ถุนสูงซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ จากตีนเขายาวไปจนถึงกลางเขา ทางเดินปูหินแคบและชัน คดเคี้ยวไปมา ร้านค้าเล็กๆ สองข้างทางเรียงรายติดกัน ขายพริกบ้าง เนื้อรมควันบ้าง… ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมฉุน
เวลานี้กำลังคึกคัก ผู้คนบนถนนไม่น้อย ต่างพูดภาษาท้องถิ่นที่ฟังไม่ค่อยเข้าใจ พูดเร็วเสียงดัง ฟังเหมือนทะเลาะกัน
คณะเดินทางมาถึงประตูเมือง ถงเล่อดึงม้าหยุด ชี้มือไปยังแนวเขาสีดำทะมึนซ้อนทับกันเบื้องหลังเมืองลั่ว กล่าวกับซูอู๋ตู้ว่า “ท่านเจ้าสำนักซู เลยแนวเขานั่นไปคือภูเขาชิงเฟิง เป็นเส้นทางที่เราต้องผ่าน ขอฝากฝังให้พวกท่านนำทางด้วย” พูดพลางประสานมือคารวะซูอู๋ตู้