"ต่อไปก็ให้เขาฝึกดาบกับข้า!"
ซูจืออีไม่ได้ส่งเสียง
ซูอู๋ตู้ถอนหายใจอย่างจนใจ วางถ้วยชาลง แล้วกล่าวว่า "เรื่องนี้เอาไว้ค่อยว่ากันทีหลัง ตอนนี้ข้าจำเป็นต้องให้เจ้าดูแลเขาสักช่วงหนึ่ง ข้าจะออกเดินทางไกล ไปกลับราวหนึ่งเดือน เมื่อถึงเวลาข้าจะมารับเขาไป"
เขาชี้ไปที่ซูจืออี
ม่อพั้นพั่นตบอกสองสามที "ท่านไปเถิด ไม่มีใครกล้ามาเกเรในอาณาเขตของข้าหรอก ข้าจะเลี้ยงเขาให้ขาวอวบแน่นอน"
นิ้วของซูจืออีกดงอเล็กน้อย... ที่แท้นายท่านพาเขามาที่เมืองลั่ว ก็เพื่อหาคนมาดูแลนี่เอง
เขาไม่เคยคิดเลยว่าตนเองคือคนที่ต้องได้รับการดูแล
ซูอู๋ตู้เข้าเรื่องสำคัญ "โจรบนภูเขาชิงเฟิงตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง?"
ม่อพั้นพั่นมีสีหน้าที่เก็บความลำพองใจไว้ไม่อยู่ น้ำเสียงแฝงแววดูแคลน "มีข้าอยู่ที่นี่ พวกปลากิ้งกุ้งน้อยพวกนั้นไม่กล้าแม้แต่จะโผล่หัว!" นางหมุนตัวชี้ไปที่ผลไม้หลากสีสันบนโต๊ะ ซึ่งแต่ละลูกอวบอิ่มเต็มที่ "เห็นนี่หรือไม่? นี่คือของที่พวกมันเอามาให้ข้าด้วยความเคารพ"
ซูอู๋ตู้มองกองผลไม้แวบหนึ่ง ในใจคิดว่านี่มันมาเป็นผู้อาวุโสที่ไหนกัน ชัดๆ ว่ามาเป็นเจ้าถิ่น ยังมีคนส่งส่วยให้อีก
ม่อพั้นพั่นเห็นเขาไม่พูด คิดว่าเขาไม่เชื่อ จึงกระแอมเสียงดัง "ไม่ได้เรื่องก็ให้ข้าใช้เวลาสองวันพาพวกท่านข้ามภูเขาชิงเฟิง รับรองไม่มีใครกล้าแตะต้องพวกท่าน"
ซูอู๋ตู้กำลังจะเอ่ยปาก ผู้ดูแลก็เดินเข้ามาจากนอกประตู ร่างท้วนๆ ก้าวฉับๆ หน้าผากยังมีเหงื่อซึม