ซูอู๋ตู้เดินกลับมานั่งที่ข้างเตียง "จืออี เจ้าเริ่มเจ็บตั้งแต่เมื่อไร"
ซูจืออีคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ช่วงนี้เป็นแบบนี้มาตลอด ตอนกลางคืนจะชัดเจนหน่อย"
น้ำเสียงของซูอู๋ตู้ดังขึ้นโดยไม่รู้ตัว "เหตุใดไม่บอกว่าทรมานตั้งแต่แรก ทนอยู่ได้อย่างไร ศาลาหยานอวี่ของข้ามิใช่ไม่มีเงินจ้างหมอ หรือเลี้ยงพวกนั้นไว้กินข้าวเปล่า"
ซูจืออีรู้ว่าเขาโกรธ เสียงจึงทุ้มต่ำ "ผู้น้อยรู้ผิดแล้ว ขอเจ้านายลงโทษ"
ซูอู๋ตู้รู้ตัวว่าน้ำเสียงของตนไม่ค่อยเหมาะสม สูดลมหายใจเข้าลึก แล้วลดเสียงลง พูดว่า "ข้ามิได้โทษเจ้า"
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง "เพียงเห็นเจ้าทรมาน ข้าปวดใจนัก จึงร้อนใจไปหน่อย"
ซูจืออีเงยหน้ามองซูอู๋ตู้ ยืนยันว่าเขาไม่มีท่าทีโกรธจริง ๆ จึงพูดเบา ๆ ว่า "มิได้ทนยากยิ่งนัก ดีกว่าบาดแผลจากกระบี่ดาบหน่อย"
ซูอู๋ตู้ฟังแล้ว ในใจยิ่งไม่เป็นสุข เขาลูบศีรษะซูจืออี พูดอะไรไม่ออกเลย
ช่วงนี้เฉินเชิงเซิงพักอยู่ที่ตำหนักรองตะวันออก จึงมาได้เร็วมาก คิดว่าจืออีมีปัญหา พอเข้ามาก็ถามว่า "จืออีเป็นอะไรไปหรือ"
ซูอู๋ตู้ลุกขึ้นถอยออกจากข้างเตียง "ช่วงนี้เขาเจ็บหลังกับเอว แถมหายใจลำบาก มีปัญหาอะไรหรือไม่"
เฉินเชิงเซิงเดิมคิดว่าเป็นเรื่องใหญ่ ฟังแล้วกลับถอนใจโล่งอก "นี่เป็นเรื่องปกติ ชายคู่โตขึ้น ย่อมเป็นเช่นนี้"