คนของเย่เย่ว อู๋เยว่เร่งฝีเท้า สามารถส่งหยกโลหิตกระดูกมาถึงศาลาหยานอวี่ภายในกำหนดครึ่งเดือน
เฉินเชิงเซิงถือเครื่องยาสีแดงเข้มตลอดทั้งแท่งเล็ก ๆ นั้น พลิกไปพลิกมาดูอยู่หลายรอบ ดวงตาเป็นประกาย "ของดี! ของดีจริง ๆ!"
เขาเตรียมทุกสิ่งทุกอย่างที่จำเป็นไว้พร้อมหมดแล้ว เรียงไว้อย่างเป็นระเบียบในห้องว่างของตำหนักข้างของตำหนักอู๋ตู้ รอเพียงเวลาที่เหมาะสม
ซูอู๋ตู้เคยไปดูครั้งหนึ่ง ห้องนั้นถูกเฉินเชิงเซิงจัดไว้เหมือนโรงหมอขนาดย่อม เต็มไปด้วยกลิ่นยาสมุนไพรและสุราดีดกรอง ติดตั้งตะเกียงไว้หลายสิบดวง
————
วันที่ยี่สิบสอง เดือนสิบสอง ใกล้ถึงเทศกาลปีใหม่
ฟ้าฤดูหนาวลึกสว่างช้า ตำหนักอู๋ตู้มีระบบทำความร้อนใต้พื้นให้ความอบอุ่นทั่วห้อง ปิดกั้นความหนาวเหน็บไว้ด้านนอกประตู
ช่วงนี้ซูจืออีหลับสนิทมาก และตื่นสาย
ล่วงเลยถึงปลายยามเฉิน ถึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างมึนงง ยังมองอะไรไม่ชัด ก็รู้สึกถึงคนหนึ่งก้มตัวลงมา ประทับจูบลงบนใบหน้าของเขา
"จืออี สุขสันต์วันเกิด"
เสียงของซูอู๋ตู้อ่อนโยนัก
ซูจืออีมองเขาอย่างเหม่อลอย ยังไม่ทันตั้งสติอยู่พักหนึ่ง
วันนี้ซูอู๋ตู้สวมเสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีแดง ขนรอบคอประคองกรอบใบหน้า เกล้าผมไว้ด้านหลังตามสบาย คิ้วตาฉายแววยิ้ม
ซูจืออีจ้องมองเขาอยู่หลายลมหายใจ ในหัวว่างเปล่า ชั่วขณะนั้นไม่เหลือความคิดใด มีเพียง… วันนี้นายท่านงามเกินเหตุไปหน่อย
ซูอู๋ตู้เลิกคิ้ว เห็นเขายังคงเหม่อลอยอยู่ ก็ถามว่า "เจ้าลืมแล้วหรือ? วันนี้เป็นวันเกิดของเจ้า"