ซูจืออีเห็นนายท่านไม่ให้ตนถอยออกไป จึงได้แต่ติดตามอยู่ข้างหลังไม่ห่าง
ม่อพั้นพั่นไม่ได้ใส่ใจจัดสวนในจวนมากนัก ปลูกไว้แต่ไม้ผลที่ออกลูกได้จริง ดอกไม้ก็เป็นโบตั๋นที่บานสะพรั่งดูคึกคัก น่าเสียดายที่ปลายฤดูใบไม้ร่วงไม่มีดอกไม้ให้เห็น เหลือแต่ก้านดอกเปลือยเปล่า
ซูอู๋ตู้กลับไม่ได้รู้สึกผิดหวัง เพียงแต่เพราะมีบาดแผลเต็มตัวจึงเดินไม่เร็ว ค่อย ๆ เดินไปถึงใต้ต้นพลับต้นหนึ่ง ซึ่งเป็นฤดูที่ผลพลับสุกพอดี ลูกพลับสีแดงส้มเต็มต้นห้อยระโยงระยางหนักกิ่ง
เขาเอื้อมมือเด็ดมาหนึ่งผล ถือเล่นในมือ ไม่ได้หันกลับไป เอ่ยขึ้นลอย ๆ ว่า "ก่อนหน้านี้พวกเรากำหนดวันวิวาห์กันแล้วหรือ แต่งงานเมื่อใด"
ซูจืออีชะงักไปครู่หนึ่ง กว่าจะตั้งตัวได้ว่านายท่านเชื่อคำพูดของผู้อาวุโสม่อเมื่อคืนนี้จริง ๆ เขาโค้งตัวลงด้วยความหวาดหวั่น "นายท่าน ผู้น้อยเป็นเพียงองครักษ์เงาจริง ๆ มิใช่...คู่หมั้นของท่าน"
ซูอู๋ตู้หมุนลูกพลับในฝ่ามือ น้ำเสียงไร้อารมณ์ "นี่เจ้ากำลังผูกใจเจ็บข้า บีบบังคับเจ้าหรือ"
ซูจืออียิ่งลนลาน เข่างอเตรียมจะคุกเข่าลง "ผู้น้อยไม่กล้า—"
ซูอู๋ตู้หันกายมา ยกมือประคองแขนเขาไว้โดยไม่รู้ตัว คำพูดก็หลุดออกมา "ข้าบอกแล้วมิใช่หรือว่าอย่าคุกเข่า"
พอพูดออกไป ตัวเขาเองก็ชะงักไปก่อน มือที่ประคองซูจืออีหยุดนิ่งอยู่ตรงนั้น คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย คล้ายจะนึกอะไรขึ้นมาได้ แต่ก็จับต้องไม่เคยได้ มีเพียงอาการปวดศีรษะจาง ๆ แผ่ซ่านจากขมับ