เขาหมุนตัวออกจากกระโจม ร่างหายวับไปในความมืด
ซูอู๋ตู้ปล่อยม่านลง นั่งลงบนเสื่อสักหลาดที่ปูไว้ในกระโจม เงยหน้ามองซูจืออีที่ยังยืนรออยู่ข้างๆ คิดว่าถึงเวลากินข้าวแล้ว “เจ้าไปเอาเนื้อแห้งกับขนมปังเชียงมาย่างหน่อย”
“ขอรับ” ซูจืออีหันไปเตรียมออกไป แล้วได้ยินนายเสริมอีกว่า “ย่างมากหน่อย รวมของเจ้าด้วย”
ซูจืออีชะงัก องครักษ์เงายามออกนอกมักพกอาหารกินง่ายติดตัว พวกเขาทำงานกลางแจ้งก็กินของเย็นๆ กันทั้งนั้น ไม่คิดว่านายจะเตือนเป็นพิเศษ ซูจืออีก้มตา “...ผู้น้อยน้อมรับคำสั่ง”
เขาเปิดม่านออกไป
ขาตั้งเหล็กที่พกมานั้นตั้งไว้แล้ว ซูจืออีก่อไฟอย่างรวดเร็ว วางเนื้อแห้งกับขนมปังเชียงบนตะแกรงย่างช้าๆ เนื้อแห้งมีน้ำมันซู่ซ่า กลิ่นหอมฟุ้ง
ผ่านไปครู่หนึ่ง ลมเริ่มพัด ลมริมแม่น้ำไม่เหมือนที่อื่น พัดมาจากผิวน้ำพอดี ทั้งชื้นทั้งเย็น พัดเปลวไฟวูบวาบ
ซูจืออีกลัวไฟดับ จึงขยับไปนั่งทางต้นลม ใช้ตัวบังลม ชุดองครักษ์เงาเน้นเบาเป็นหลัก ไม่หนา พอลมพัด ผ้าก็แนบตัว ความเย็นเสียดแทงถึงกระดูก
เขาไม่มีปฏิกิริยาใด ราวกับไม่รู้สึกหนาว ขะมักเขม้นกลับอาหารอย่างมีระเบียบ กลัวไหม้แล้วนายไม่ชอบ ไม่ยอมกิน
ซูอู๋ตู้ออกมาจากกระโจมเพื่อยืดเส้นยืดสาย เดินไปสองก้าว ก็เห็นคนนั้นนั่งอยู่กลางลม ผ้าคลุมหน้าสีดำปลิวสะบัด