“เสี่ยวเฟิง จำไว้นะ ต่อไปต้องให้เกียรติผู้บัญชาการลู่หน่อย อย่าทำตัวหยิ่งยโสแบบคุณชายตระกูลใหญ่”
เซี่ยชิงหานกำชับอย่างจริงจัง
แม้ภายนอกเธอจะดูสงบนิ่ง แต่ในใจกลับดีใจจนแทบคลั่ง
ใครจะคิดว่า หน่วยพิทักษ์เสินโจวที่คนทั้งเมืองเหลียนพยายามทุกวิถีทางก็ยังเข้าไม่ได้ วันนี้กลับเปิดรับเซี่ยเฟิงเข้าไปได้ในคราวเดียว
เรื่องนี้นับเป็นเรื่องดีสำหรับทั้งตระกูล
หากข่าวนี้แพร่ออกไป เกรงว่าหลายตระกูลในเมืองเหลียนคงนั่งไม่ติด
ถึงอย่างไร หลายตระกูลก็เคยพยายามส่งคนเข้าไปในหน่วยพิทักษ์เสินโจว แต่ผลลัพธ์ก็เหมือนกันหมด คือถูกลู่เทียนสงปฏิเสธ
ครั้งนี้ตระกูลเซี่ยสามารถผลักดันเซี่ยเฟิงเข้าไปได้ เกรงว่าจะทำให้คนคาดเดากันไปต่าง ๆ นานาและก่อเรื่องตามมา
เธอตัดสินใจแล้วว่าเรื่องนี้ห้ามแพร่งพรายออกไปเด็ดขาด
เธอจึงหันไปกำชับเซี่ยเฟิงอีกครั้งว่า “เรื่องนี้แกหุบปากให้สนิทเลยนะ”
เซี่ยเฟิงได้แต่พยักหน้ารัว ๆ อยู่ข้าง ๆ เขาไม่กล้าโต้แย้งคำพูดของพี่สาวแม้แต่คำเดียว
ในใจได้แต่ยอมรับการจัดการของเธอ บางทีพี่สาวอาจพูดถูก การเข้าไปฝึกฝนในหน่วยพิทักษ์เสินโจวคงดีกว่าทำตัวเป็นคุณชายเสเพลอยู่ในเมืองเล็ก ๆ อย่างเมืองเหลียน
เซี่ยชิงหานพลันนึกถึงเย่เฟิง เธอยังคงมองไม่ออกว่าชายหนุ่มคนนี้มีภูมิหลังอย่างไร แต่จากเรื่องที่เกิดขึ้น เธอพอจะตัดสินได้ว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน
เธอจึงพูดกับเซี่ยเฟิงอีกว่า “ต่อไปต้องสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับคุณเย่ไว้ อีกสองสามวันหาโอกาสไปอวยพรปีใหม่เขาด้วย”