เย่เฟิงมองไปก็เห็นโค่วโค่วล้มก้นจ้ำเบ้าอยู่บนพื้นอย่างน่าสงสาร ร้องไห้จ้า ส่วนไม้ไฟในมือก็หายไปแล้ว
“ฮ่า ๆ ยัยหนู บอกแล้วว่าอย่าแย่งของฉัน! คอยดูนะว่าจะเอาไฟลนเธอยังไง!”
“เย้!”
ตรงหน้าเธอมีเด็กชายอ้วนวัยเจ็ดแปดขวบคนหนึ่งกำลังโห่ร้องอย่างสะใจ
มือซ้ายของเขาถือไม้ไฟไว้กำหนึ่ง ส่วนมือขวาถือไม้ไฟที่จุดติดแล้ว โบกไปมาตรงหน้าโค่วโค่วจนแทบจะโดนตัวอยู่รอมร่อ
ข้างเด็กชายมีชายหญิงวัยกลางคนคู่หนึ่งยืนดูอยู่เฉย ๆ ทำเหมือนไม่เห็นและไม่คิดจะห้ามปรามเลยสักนิด
โค่วโค่วตกใจจนยกมือปัดป้องไม่หยุด กลัวสะเก็ดไฟกระเด็นมาโดนจนผิวพอง เธอขยับตัวถอยหนีด้วยความหวาดผวา พลางร้องเรียกพ่อไม่หยุด
พอหลิ่วอิ๋งอิ๋งเห็นเข้าก็รีบวิ่งเข้าไป ดึงโค่วโค่วออกมาแล้วถามอย่างร้อนใจว่า “โค่วโค่ว อย่าร้องนะ!”
“มะ...แม่ เขา...แย่งของหนูไป!”
โค่วโค่วยกมือเช็ดน้ำตาบนแก้ม ก่อนชี้ไปที่เด็กชายตรงหน้า
“เขายังผลักหนู แล้วก็เอาไฟมาลนหนูด้วย”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลิ่วอิ๋งอิ๋งก็เป็นห่วงขึ้นมา รีบตรวจดูว่าโค่วโค่วถูกไฟลนตรงไหนหรือเปล่า
โชคดีที่ไม่เป็นอะไร แต่เสื้อผ้าบนตัวมีรูเล็กบ้างใหญ่บ้างจากสะเก็ดไฟ
ถึงอย่างนั้นหลิ่วอิ๋งอิ๋งก็ยังโมโหจนแทบระงับอารมณ์ไม่อยู่ เธอชี้ไปที่เด็กชายแล้วตวาดว่า “ลูกบ้านไหนกัน ไม่มีมารยาทแบบนี้ได้ยังไง?”
“รีบขอโทษโค่วโค่วเดี๋ยวนี้!”
เมื่อเด็กชายเห็นเย่เฟิงกับหลิ่วอิ๋งอิ๋งเดินเข้ามา ก็มีสีหน้าหวาดกลัว รีบวิ่งไปหลบหลังพ่อแม่ที่ยืนอยู่ไม่ไกล