หลิ่วอิ๋งอิ๋งมองเจ้าตัวเล็กแล้วทั้งขำทั้งจนใจ อายุแค่นี้ก็แสบซน แถมยังแกล้งทำเป็นเอามือปิดตาอีก
ต่อให้ทั้งคู่ไม่อายใครแค่ไหน ก็หมดอารมณ์สวีตกันต่อแล้ว หลิ่วอิ๋งอิ๋งรีบผลักเย่เฟิงออก
“หน้าด้านจริง ๆ โค่วโค่วมองอยู่นะ!”
พูดจบก็เดินเข้าไปอุ้มโค่วโค่วขึ้นมา แล้วหอมแก้มยุ้ย ๆ ของลูกเบา ๆ หนึ่งที
“โค่วโค่ว เราไปเล่นดอกไม้ไฟกันต่อเถอะ!”
โค่วโค่วพยักหน้าหงึก ๆ อย่างแรง จากนั้นแม่ลูกก็วิ่งไปที่แผงขายของเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง แล้วซื้อพลุดอกไม้ไฟมาหนึ่งมัด
เย่เฟิงรีบตามไปด้วย ตอนนี้หลิ่วอิ๋งอิ๋งดูราวกับเด็กสาวตัวเล็ก ๆ เธอโบกพลุดอกไม้ไฟในมือ เล่นกับโค่วโค่วอย่างสนุกสนาน
เย่เฟิงมองภาพตรงหน้าแล้วรู้สึกอบอุ่นในใจ
ที่ผ่านมาเขาใช้ชีวิตอยู่กับความเดียวดายไม่รู้กี่วันกี่คืน แทบไม่เคยสัมผัสความอบอุ่นที่ครอบครัวมอบให้
เดิมทีคิดว่าตัวเองคงต้องอยู่เพียงลำพัง แต่การปรากฏตัวของอิ๋งอิ๋งกับโค่วโค่วกลับเปลี่ยนชีวิตเขาไปมากมาย
เสียงหัวเราะทุกครั้งของพวกเธอทำให้เย่เฟิงมีความสุขและอบอุ่นใจอย่างที่สุด
ครึ่งชั่วโมงต่อมา พลุดอกไม้ไฟในมืออิ๋งอิ๋งก็หมดลง ในที่สุดแม่ลูกก็หยุดเล่น
“ปัง...”
ในจังหวะนั้นเองก็มีเสียงระเบิดดังขึ้นเหนือศีรษะ ตามด้วยแสงเจิดจ้าราวกับกลางวันพุ่งฉีกท้องฟ้ายามราตรี ก่อนเบ่งบานอวดสีสันอย่างเต็มที่
เสียงนั้นทำให้ผู้คนมากมายเงยหน้ามอง ต่างจับจ้องท้องฟ้าที่ดอกไม้ไฟกำลังเบ่งบาน
ดอกไม้ไฟส่องประกายบนท้องฟ้า เป็นภาพตระการตาอย่างยิ่ง ความงดงามเจิดจ้านี้ชวนให้หลงใหล