เย่เฟิงซาบซึ้งใจขึ้นมาทันที ไม่คิดเลยว่าในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ ยังมีเพื่อนร่วมรบที่ยืนอยู่ข้างเดียวกับเขา แม้จะเป็นตัวเล็ก ๆ ก็เถอะ แต่อย่างน้อยก็เป็นเพื่อนร่วมรบเหมือนกัน!
ผ้าฝ้ายผืนเล็กนี่แหละอบอุ่นหัวใจที่สุด เย่เฟิงอุ้มโค่วโค่วขึ้นมาแล้วหอมแก้มหนึ่งที
“โค่วโค่วของเรานี่ฉลาดจริง ๆ!”
ตอนนั้นเอง สาว ๆ หลายคนก็ถูกโค่วโค่วดึงดูดสายตา ใบหน้าเล็ก ๆ น่ารักราวกับตุ๊กตาปั้นของเธอทำเอาพวกเธอใจละลายทันที!
“เด็กผู้หญิงน่ารักจังเลย!”
“มาให้พี่สาวหยิกแก้มหน่อย!”
สาว ๆ กลุ่มนี้เป็นพวกเข้ากับคนง่าย มือเรียวสวยหลายคู่ยื่นเข้ามาพร้อมกัน ทั้งลูบทั้งหยิกโค่วโค่วไม่หยุด
โค่วโค่วก็ไม่กลัวคนแปลกหน้า เธอเชิดหน้าเล็ก ๆ แล้วพูดว่า “พวกพี่จับหนูได้ แต่ห้ามพูดอีกว่าพ่อหนูหลอกแม่นะ!”
โค่วโค่วยังช่วยพูดเข้าข้างพ่ออยู่เลย ช่างเป็นเด็กน้อยที่รู้ใจจริง ๆ เย่เฟิงยิ้มจนหุบปากไม่ลง
มีเจ้าตัวน้อยน่ารักแบบนี้ ใครจะไม่ชอบกันล่ะ?
สาว ๆ พวกนั้นคงคิดไม่ถึงว่าเย่เฟิงจะดูหนุ่มขนาดนี้ แต่กลับมีลูกสาวโตขนาดนี้แล้ว
“นี่ลูกสาวคุณเหรอ?”
สาว ๆ หลายคนถามขึ้นพร้อมกัน
“ใช่ น่ารักไหมล่ะ?”
เย่เฟิงพูดอย่างภาคภูมิใจ
ตั้งแต่มีลูกสาว เขาก็แทบอยากอวดเจ้าตัวน้อยในอ้อมแขนให้คนอื่นเห็นอยู่ตลอด
โค่วโค่วเองก็ยิ่งภาคภูมิใจเข้าไปใหญ่ สองพ่อลูกเห็นชัดว่าเชื้อไม่ทิ้งแถว ถ่ายทอดกันมารุ่นต่อรุ่น เธอเชิดหน้าเล็ก ๆ แล้วพูดว่า “เขาเป็นพ่อของหนู!”
“เธอเป็นแม่ของหนู!”