เถียนเยว่คุกเข่าตรงหน้าเย่เฟิง วิงวอนอย่างน่าเวทนา
ถ้าไม่เคยเห็นท่าทางอวดดีของคนทั้งครอบครัวมาก่อน เย่เฟิงคงคิดว่าตัวเองรังแกพวกเขาเกินไปแล้ว
เมื่อเห็นว่าเย่เฟิงไม่หวั่นไหว เถียนเยว่ก็รีบลากหญิงอ้วนกับลูกชายตัวอ้วนของเขาเข้ามาใกล้ ทั้งสามคุกเข่าขอโทษเย่เฟิงและโค่วโค่วไม่หยุด
“คุณเย่เฟิงครับ ช่วยเมตตาและยกโทษให้พวกเราสักครั้งเถอะครับ!”
“พวกเราผิดไปแล้ว!”
หญิงอ้วนยังตบหน้าตัวเองไม่หยุด แววตาเปี่ยมความจริงใจ แสดงละครสุดความสามารถเพื่อให้เย่เฟิงยอมให้อภัย
เย่เฟิงทำเหมือนไม่เห็น ก่อนเตะเถียนเยว่กระเด็นไป แล้วพูดอย่างรังเกียจว่า “ไสหัวไป!”
“คุณเย่ ช่วยปล่อยพวกเราไปเถอะนะครับ”
เถียนเยว่ยังไม่ยอมแพ้ เขาใช้เข่าคลานกลับมา วิงวอนเย่เฟิงอย่างน่าสมเพช ตอนนี้เขาไม่ต่างอะไรจากสุนัขตัวหนึ่ง
คนอย่างเถียนเยว่มีแต่รังแกคนอ่อนแอและกลัวคนแข็งแกร่ง อาศัยอำนาจกดขี่คนระดับล่างอย่างเต็มที่
แต่พอเจอคนที่มีฐานะและอำนาจเหนือกว่า ก็หงอทันที ทำตัวเหมือนสุนัขที่กระดิกหางอ้อนวอน
คนแบบนี้มีอยู่ทั่วไปในเมืองที่ไม่ค่อยมีชื่อเสียงอย่างเมืองเหลียน ไม่ใช่แค่ตัวเขาเองที่ใช้อำนาจข่มเหงคนอื่น แม้แต่ญาติพี่น้องที่เกี่ยวดองกับเขาก็ยังอาศัยอำนาจของเขาทำตัวตามใจชอบ
อย่าดูถูกอำนาจของหัวหน้าหน่วยตำรวจ แม้จะดูเป็นข้าราชการชั้นผู้น้อย แต่จะจัดการคนธรรมดาสักคนก็ง่ายนิดเดียว
เย่เฟิงไม่มีทางเห็นใจคนแบบนี้ เขามองเถียนเยว่ด้วยความรังเกียจ ก่อนเตือนเป็นครั้งสุดท้ายว่า “ถ้ายังไม่ไสหัวไป ก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!”