เย่เซียนเสียนเงียบไปทางนั้น เย่ฉางเกอพูดไม่ผิด
ไม่ว่าอย่างไร ตอนนี้ก็ยังไม่ใช่เวลาที่เขาจะไปพบเย่เฟิง
เมื่อห้าปีก่อน หลังจากเย่เฟิงรู้เรื่องของตระกูลเย่ เขาก็ไม่คิดจะยอมรับเย่เซียนเสียนเป็นพ่ออีก
เย่เฟิงยังคงฝังใจกับเรื่องที่ถูกทอดทิ้งในตอนนั้น ความสัมพันธ์พ่อลูกจืดชืดราวกับน้ำเปล่า
ต่อมาเย่เฟิงติดคุก ส่วนเฉินเหมยเสียชีวิต ทั้งหมดล้วนเกิดจากเรื่องของตระกูลเย่ แม้จะเป็นฝีมือของนายหญิงเฒ่าก็ตาม
เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเย่เซียนเสียนก็จริง แต่ใครจะรับประกันได้ว่าเย่เฟิงจะไม่โยนความผิดนี้ให้เขา
ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีคนในตระกูลเย่บางส่วนที่คิดจะกำจัดเย่เฟิงให้พ้นทางอยู่ตลอด เพื่อขจัดภัยคุกคาม
ในตระกูลเย่เอง เย่เซียนเสียนก็ถูกจับตามองจากสายตานับไม่ถ้วน ทุกการเคลื่อนไหวของเขาล้วนส่งผลกระทบต่อคนบางกลุ่มในตระกูล
หากเขาบุ่มบ่ามไปเมืองเหลียน แล้วมีคนพบว่าเย่เฟิงยังไม่ตาย ทั้งยังออกจากคุกซีหลี่มาแล้ว
ผลลัพธ์ย่อมไม่ต้องพูดถึง คงหนีไม่พ้นการถูกคนในตระกูลเย่ลอบเล่นงานไม่รู้จบ
เย่เซียนเสียนเข้าใจเหตุผลข้อนี้ดี
เย่ฉางเกอพูดต่อว่า “พี่ใหญ่ หลบอยู่ในตระกูลไปก่อนสักพัก ฉันจะลองติดต่อเขาดูก่อน”
“ถึงยังไง เขาก็มีความรู้สึกดี ๆ กับฉันที่เป็นอาสะใภ้คนนี้อยู่บ้าง!”
“ถึงตอนนั้นฉันจะพยายามอธิบายความลำบากใจของพี่ให้เขาฟัง หวังว่าเขาจะเข้าใจพี่ในฐานะพ่อได้”
เย่ฉางเกอพูดจบอย่างช้า ๆ อีกฝ่ายก็ยังเงียบงัน สุดท้ายจึงตอบตกลงว่า “น้องเล็ก ขอบใจนะ!”
เมื่อหลายปีก่อน เย่เซียนเสียนอดทนไม่พบหน้ากันนานกว่ายี่สิบปีเพื่อปกป้องเฉินเหมยกับลูกได้ เขาย่อมไม่ใช่คนหุนหันพลันแล่น