คืนนั้นนอนหลับไม่ค่อยสนิทนัก แม้จะง่วงจนแทบลืมตาไม่ขึ้น แต่เช้าตรู่ก็ยังถูกเสียงประทัดปลุกจนตื่น
ที่บ้านเย่เฟิงมีธรรมเนียมว่า นอกจากคืนวันส่งท้ายปีเก่าจะต้องจุดประทัดแล้ว เช้าวันขึ้นปีใหม่ก็ต้องจุดด้วย
เย่เฟิงลืมตาขึ้น เห็นโค่วโค่วอยู่ข้าง ๆ ส่วนอิ๋งอิ๋งนอนอยู่อีกด้านของโค่วโค่ว ทั้งสองคนตื่นกันแล้ว
ดูจากแววตาของหลิ่วอิ๋งอิ๋งก็รู้ว่าเธอยังง่วงอยู่ เห็นได้ชัดว่าเมื่อคืนหลับไม่ค่อยดีเหมือนกัน
ตรงกันข้าม โค่วโค่วลืมตากลมโตจ้องเพดาน ดูสดใสเต็มเปี่ยม ไม่มีท่าทีง่วงแม้แต่น้อย
เด็กสมัยนี้อดนอนได้เก่งกันขนาดนี้เลยเหรอ?
เย่เฟิงอดบ่นในใจไม่ได้
“พ่อ!”
โค่วโค่วเรียกเสียงหนึ่ง
เย่เฟิงลูบหัวโค่วโค่ว พูดเสียงอ่อนโยนว่า “ตื่นได้แล้วลูก พ่อพาไปล้างหน้ากัน!”
“ที่รัก นอนต่ออีกหน่อยนะ”
พูดจบก็อุ้มโค่วโค่วออกจากผ้าห่ม แล้วเดินออกจากห้องไป
อากาศยังหนาวมาก เย่เฟิงรีบช่วยโค่วโค่วล้างหน้าแปรงฟัน ก่อนจะช่วยแต่งตัวให้เรียบร้อย
เจ้าตัวเล็กกลับไปเล่นอยู่ในห้องนั่งเล่น เย่เฟิงเดินกลับเข้าห้องแล้วเห็นว่าอิ๋งอิ๋งลุกขึ้นแล้ว
เสียงประทัดดังสนั่นไปทั่ว จะนอนต่อก็ยาก เธอเลยตัดสินใจลุกขึ้นมาเสียเลย
อิ๋งอิ๋งเดินไปล้างหน้าแปรงฟันในห้องน้ำ ส่วนเย่เฟิงลงไปชั้นล่าง เอาประทัดม้วนหนึ่งไปวางไว้หน้าประตู
พอจุดไฟ เสียงประทัดก็ดังขึ้นเป็นชุด ถือเป็นการต้อนรับวันแรกของปีใหม่!
ตอนนั้นเก้าโมงแล้ว เย่เฟิงกำลังจะกลับเข้าบ้าน อิ๋งอิ๋งก็อุ้มโค่วโค่วเดินออกมา