เย่ฉางเกอมีรูปร่างงดงามอ่อนช้อย เดินไปนั่งลงข้างเตียง แล้วกดโทรออกไปยังหมายเลขหนึ่งในโทรศัพท์
เสียงสัญญาณดังขึ้นในห้องอันเงียบสงบ ฟังชัดเป็นพิเศษ แต่ปลายสายกลับไม่มีคนรับ
จนกระทั่งสายตัดไป เย่ฉางเกอถึงนึกขึ้นได้ว่าวันนี้เป็นวันส่งท้ายปีเก่า พี่ชายใหญ่คงไม่ว่างแน่
ตอนนี้เขาอาจกำลังอยู่ที่บ้านตระกูลเย่ แสดงฉากแม่เมตตาลูกกตัญญูเป็นเพื่อนคุณย่า
จากนั้นเธอก็ถอนหายใจอีกครั้ง เธอมาถึงเมืองเหลียนแล้ว ไม่รู้ว่าตอนนี้คุณย่าจะกำลังโมโหแค่ไหน
คนที่ถูกตำหนิคงหนีไม่พ้นพี่ชายใหญ่ ในใจเธอพลันรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย
ตั้งแต่เด็กจนโต ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไร พี่ชายใหญ่ก็เป็นคนออกหน้ารับแทนเธอมาโดยตลอด ต้องแบกรับแรงกดดันไว้มากมาย
ตระกูลใหญ่โตอย่างตระกูลเย่มีญาติสาขารองอยู่มากมาย การแก่งแย่งชิงดีกันภายในก็โหดร้ายอย่างยิ่ง
เธอยังจำได้ลาง ๆ ว่าสมัยเด็ก เย่เซียนหรูมักรังแกเธอ ถึงขั้นชักชวนเด็กจากสาขารองหลายคนมาร่วมมือกัน
เด็กพวกนั้นจะลงมือทำร้ายเธอทุกครั้ง และทุกครั้งก็เป็นพี่ชายใหญ่ที่ออกหน้าช่วยระบายความโกรธให้เธอ
เรื่องแบบนี้กลับเข้าทางเย่เซียนหรูพอดี ทุกครั้งที่พี่ชายใหญ่ลงมือ เย่เซียนหรูก็จะวิ่งไปฟ้องคุณย่า
เดิมทีคุณย่าก็ไม่ชอบเย่เซียนเสียนกับเย่ฉางเกออยู่แล้ว เด็กที่คุณย่ารักที่สุดคือเย่เซียนหรู
เมื่อเกิดเรื่องแบบนี้ คุณย่าก็จะตำหนิเย่เซียนเสียนยกใหญ่ทุกครั้ง อีกทั้งยังใช้เรื่องนี้เป็นเหตุผลไปพูดกับคุณปู่ว่าควรถอดพี่ชายใหญ่ออกจากตำแหน่งผู้สืบทอด