สายตานั้นเต็มไปด้วยความดูแคลนอย่างไม่ปิดบัง ทั้งความหยิ่งทะนงที่หยั่งรากลึกอยู่ในแววตาก็ไม่อาจซ่อนเร้นได้
หลิ่วอิ๋งอิ๋งมีสิทธิ์มองคนเหล่านั้นจากที่สูงจริง ๆ ในฐานะประธานกลุ่มเมิ่งซือ
เธอประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน หน้าตาสะสวย ไม่ว่าจะเป็นนิสัยหรือความสามารถ ก็ล้วนทำให้เธอหยิ่งทะนงได้อย่างเต็มภาคภูมิ เพราะยืนอยู่บนจุดสูงสุดในหมู่คนวัยเดียวกัน
แม้แต่ลูกหลานตระกูลต่าง ๆ ในเมืองเหลียน ก็ไม่มีใครมีสิทธิ์มาอวดความเหนือกว่าต่อหน้าหลิ่วอิ๋งอิ๋ง
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนชั้นสองที่ไม่ได้เรื่องอย่างสองคนตรงหน้า
แม้ปกติเธอจะเป็นมิตรกับผู้คน และไม่เคยมองใครด้วยอคติ แต่ท่าทีอวดดีของสองคนตรงหน้าก็เกินกว่าที่เธอจะทนดูได้
เย่เฟิงไม่สนใจเรื่องนี้ เขาอุ้มโค่วโค่วยืนอยู่ข้าง ๆ ดูท่าทางเหมือนกำลังดูเรื่องสนุก
ตัวประกอบที่ไม่มีความสำคัญสองคนยังไม่ถึงกับทำให้เย่เฟิงโมโหเดือดดาล เขาเชื่อว่าหลิ่วอิ๋งอิ๋งไม่มีทางเสียเปรียบ
อีกอย่าง ให้เขาลงมือกับผู้หญิงสองคนก็เสียศักดิ์ศรีเกินไปหน่อย
พนักงานขายที่ชื่อเสี่ยวหงคงคาดไม่ถึงว่าหลิ่วอิ๋งอิ๋งจะโต้กลับเช่นนี้
ในความคิดของเธอ คนที่มีฐานะไม่สูงนักมักจะรู้สึกด้อยค่าอยู่บ้าง โดยเฉพาะในสถานที่หรูหราแบบนี้
คนทั่วไปพอถูกเยาะเย้ย ก็มักไม่เลือกทะเลาะด้วย แต่จะรีบเดินหนีไปอย่างเสียหน้า
ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังไม่เห็นอีกฝ่ายอยู่ในสายตา ยกมุมปากขึ้นแล้วเยาะเย้ยต่อว่า “ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอไปเอาความมั่นใจมาจากไหน?”
“ดูท่าทางจน ๆ ของเธอแล้ว นี่คงเป็นครั้งแรกที่มาร้านแบบนี้สินะ?”