รองเท้าคู่นั้นมีราคาสูงถึงหลักแสนหยวน ถ้าขายออกไปได้จริง แค่ค่าคอมมิชชันก็ไม่น้อยแล้ว
พนักงานขายที่ชื่อเสี่ยวหงเดินไปทางชั้นวางรองเท้า หญิงสาวแต่งตัวฉูดฉาดที่ตามหลังมาก็เดินตามไปด้วย
เสี่ยวหงเหลือบมองชั้นวางรองเท้า แล้วพบว่ารองเท้ารุ่นลิมิเต็ดที่เคยวางอยู่บนนั้นหายไปแล้ว ไม่เหลือแม้แต่ร่องรอย
เธอขมวดคิ้ว มองพนักงานขายอีกคนที่กำลังช่วยแพ็กของอยู่ข้าง ๆ แล้วถามว่า “ชุนอวี่ รองเท้ารุ่นลิมิเต็ดคู่นั้นล่ะ?”
จากนั้นเธอก็เหลือบมองเย่เฟิงกับหลิ่วอิ๋งอิ๋งที่อยู่ข้าง ๆ พร้อมเผยรอยยิ้มเยาะบาง ๆ แทบสังเกตไม่เห็น ทั้งคู่แต่งตัวธรรมดา แม้จะดูไม่เหมือนคนจน แต่ก็ไม่เหมือนคนร่ำรวยมีฐานะ คงซื้อรองเท้าราคาหลักแสนหยวนคู่นั้นไม่ไหวแน่
พนักงานขายที่เสี่ยวหงเรียกว่าชุนอวี่ไม่ได้หยุดมือ เพียงตอบตรง ๆ ว่า “รองเท้าคู่นั้นคุณผู้หญิงท่านนี้ซื้อไปแล้วค่ะ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าเสี่ยวหงก็พลันไม่พอใจ เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดว่า “ชุนอวี่ คุณโจวเป็นลูกค้าประจำของร้านเรา เธอเล็งรองเท้าคู่นี้ไว้ตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว ยกให้คุณโจวเถอะ”
พูดจบ เธอก็ไม่รอว่าชุนอวี่จะเห็นด้วยหรือไม่ และไม่ถามด้วยว่าสามีภรรยาเย่เฟิงยินยอมหรือเปล่า ก่อนเดินเข้าไปจะหยิบรองเท้าคู่นั้นไปทันที
ชุนอวี่เหมือนจะคาดการณ์ไว้ก่อนแล้ว เธอกำรองเท้าคู่นั้นไว้แน่น แล้วพูดว่า “เสี่ยวหง ลูกค้าซื้อรองเท้าคู่นี้ไปแล้ว จะยกให้หรือไม่ก็ต้องให้ลูกค้าเป็นคนตัดสินใจ”