หลิ่วอิ๋งอิ๋งไม่สนใจสายตาประหลาดใจของคนรอบข้าง ท่าทีที่อีกฝ่ายดูอ่อนข้ออย่างเห็นได้ชัด ยิ่งยืนยันสิ่งที่เธอคาดเดาไว้
เธอเดินอย่างสง่างามไปหยุดข้างหญิงสาวแซ่โจว แล้วกวาดตามองเสื้อผ้าหรูหราที่อีกฝ่ายสวมตั้งแต่หัวจรดเท้า
ก่อนจะเอ่ยอย่างดูแคลนว่า “เสื้อผ้าพวกนี้หาเงินซื้อมา หรือเอาตัวเข้าแลก?”
คำพูดนี้ทำเอาหญิงสาวแซ่โจวเจ็บแสบไม่น้อย
เธอได้เสื้อผ้าและรองเท้ามาทีละชิ้น เพราะต้องครางอยู่ใต้ร่างผู้ชายทุกครั้งจริง ๆ!
แต่เธอก็ยังฝืนทำใจเย็น ชี้หน้าหลิ่วอิ๋งอิ๋งแล้วตะโกนว่า “นังผู้หญิงหน้าไม่อาย! เสื้อผ้าทั้งตัวของเธอรวมกันยังแพงไม่เท่าชุดเดียวของฉันเลย ทำได้แค่ใส่ร้ายคนอื่นมั่ว ๆ สินะ!”
เธอแทบจะระเบิดอารมณ์อยู่แล้ว ทุกคำที่พูดจึงเป็นเสียงตะโกน ใช้ความโกรธกลบเกลื่อนความลนลานในใจ
“ฉันต้องลดตัวไปใส่ร้ายเธอด้วยเหรอ? เธอยังไม่คู่ควรเลย!”
หลิ่วอิ๋งอิ๋งยิ้มอย่างผู้ชนะ ก่อนเอ่ยเสียงเย็นชา
หญิงสาวแซ่โจวอดกลั้นความโกรธไว้ไม่ไหวอีกต่อไป จึงตะคอกใส่หลิ่วอิ๋งอิ๋ง
“นังสารเลว! รู้ไหมว่าผู้ชายของฉันเป็นใคร?”
เห็นอีกฝ่ายโมโหจนแทบคลั่ง หลิ่วอิ๋งอิ๋งก็ยิ่งอารมณ์ดีขึ้น เธอเอ่ยอย่างสงสัยว่า “ไม่รู้สิ งั้นพาผู้ชายของเธอออกมาให้ดูหน่อยไหม?”
ตอนนี้หญิงสาวแซ่โจวแทบเสียสติ เธอรับมือกับผู้หญิงอย่างหลิ่วอิ๋งอิ๋งไม่ไหวจริง ๆ