เป็นอย่างที่คิด การกระทำไร้ยางอายของเย่เฟิงทำให้คนรอบข้างพากันประหลาดใจ สีหน้าดูไม่สบอารมณ์
หลิ่วชุนตงยังพอเข้าใจเย่เฟิงอยู่บ้าง คิดว่านี่ก็แค่การหยอกล้อสนิทสนมระหว่างสามีภรรยาเท่านั้น
แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังแปลกใจเล็กน้อย ไอ้หนุ่มนี่ทำเรื่องแบบนี้ต่อหน้าพ่อแม่ด้วย ช่างเกินไปหน่อยแล้ว
สุดท้ายเขาก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงก้มหน้าจิบชาเพื่อคลายความกระอักกระอ่วน
ฟู่จวินที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เห็นเข้าก็ถึงกับเส้นเลือดที่ขมับปูดขึ้นเล็กน้อย ดวงตาแดงก่ำ กำหมัดแน่น
เห็นได้ชัดว่าชายผู้หลงใหลหลิ่วอิ๋งอิ๋งคนนี้สงบใจไม่ได้เลย แทบจะระเบิดอารมณ์ออกมาตรงนั้นอยู่แล้ว
เขาสูดหายใจลึก ๆ ท้ายที่สุดก็ฝืนข่มอารมณ์เอาไว้ แล้วค่อย ๆ สงบลง ไม่ได้ลงมือ
อย่างไรที่นี่ก็คือตระกูลหลิ่ว เขายังต้องรักษาภาพลักษณ์ของตัวเองอยู่บ้าง ทว่าเย่เฟิงได้ถูกเขาจดจำไว้ในใจแล้ว
เย่เฟิงดูเหมือนสงบนิ่ง แต่สายตาจับจ้องฟู่จวินอยู่ตลอด จึงเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายเปลี่ยนไปทุกระยะ
เขาแอบบ่นในใจ ไอ้หมอนี่อดทนเก่งจริง ๆ ดูท่าจะเป็นคนเจ้าเล่ห์ไม่น้อย
เมื่อเย่เฟิงแสดงความสนิทสนมต่อหน้าทุกคน แก้มของหลิ่วอิ๋งอิ๋งก็แดงระเรื่อ เธอยกมือฟาดเย่เฟิงเบา ๆ แล้วพูดอย่างเขินอายว่า “อยากตายนักหรือไง!”
ฝ่ามือไร้เรี่ยวแรง น้ำเสียงก็อ่อนหวาน มองไม่ออกเลยว่าโกรธ ตรงกันข้ามกลับเหมือนกำลังหยอกเย้ากันอย่างเขิน ๆ มากกว่า
ซูอวี้เหมยเห็นแล้วเบิกตากว้าง ทนสงบใจต่อไปไม่ไหว นี่มันเกินไปแล้ว เห็นเธออยู่ในสายตาบ้างไหม