ภายใต้ท่าทีแข็งกร้าวของหลิ่วชุนตง ซูอวี้เหมยเลือกจะเงียบ ไม่พูดถึงเรื่องหลิ่วอิ๋งอิ๋งต่อ
เธอได้แต่นั่งหน้าบึ้งอยู่ข้าง ๆ ไม่เคยมองเย่เฟิงด้วยสายตาดี ๆ สักครั้ง ในใจยังคิดว่าเย่เฟิงเป็นแค่ผู้ชายจอมหลอกลวงเรื่องความรัก
ตอนนี้หลิ่วอิ๋งอิ๋งถูกคำหวานของเย่เฟิงหลอกจนหัวปักหัวปำไปแล้ว
แต่เธอก็รู้จักนิสัยลูกสาวตัวเองดีว่าเป็นคนหัวแข็ง ในเมื่ออีกฝ่ายพาเย่เฟิงกลับมาที่ตระกูลหลิ่วแล้ว
ก็หมายความว่าในใจยอมรับผู้ชายคนนี้ไปแล้ว เกรงว่าคงเกลี้ยกล่อมได้ยาก
บรรยากาศค่อนข้างกระอักกระอ่วน เย่เฟิงนั่งปอกแอปเปิลให้โค่วโค่วอยู่ข้าง ๆ พอปอกเสร็จก็หั่นเป็นสี่ชิ้น
เขายื่นให้หลิ่วอิ๋งอิ๋งกับโค่วโค่วคนละชิ้น หลิ่วชุนตงหนึ่งชิ้น ส่วนชิ้นที่เหลือก็ยื่นไปตรงหน้าซูอวี้เหมย
“คุณน้าครับ กินแอปเปิลไหมครับ!”
เย่เฟิงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ฮึ ของของนาย ฉันไม่กล้ารับหรอก!”
พูดจบเธอก็หันหน้าหนี ไม่แม้แต่จะปรายตามองเย่เฟิง
หลิ่วอิ๋งอิ๋งส่งสายตาให้เย่เฟิง เป็นสัญญาณถึงของขวัญที่เขาวางไว้บนโซฟาเมื่อครู่
เย่เฟิงหยิบของขึ้นมายื่นให้ซูอวี้เหมย พลางยิ้มกล่าวว่า “คุณน้าครับ นี่เป็นของขวัญที่ผมตั้งใจซื้อมาให้ เป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ของผมครับ”
“ฉันไม่กล้ารับ...”
เมื่อครู่ตอนหลิ่วอิ๋งอิ๋งยื่นให้ เธอมัวแต่พูดจึงไม่ได้สังเกตยี่ห้อบนของ
ก่อนหน้านี้เธอไม่เห็นของพวกนี้อยู่ในสายตา แต่ตอนนี้พออ้าปากกำลังจะปฏิเสธ กลับสังเกตเห็นตรายี่ห้อเด่นชัดบนกระเป๋า จึงชะงักคำพูดไปทันที
เธอคว้ากระเป๋าใบนั้นไป สีหน้าผ่อนคลายลงไม่น้อย แต่ยังคงทำหน้าบึ้งตึงอยู่