พออีกฝ่ายเดินเข้ามาใกล้ เย่เฟิงก็คว้าคออีกฝ่ายไว้ได้อย่างง่ายดาย ก่อนยกเท้าถีบเข้าไปอย่างแรง
แรงมหาศาลราวกับมีน้ำหนักนับพันชั่ง
สีหน้าของชายวัยกลางคนแข็งค้างไปทันที จากนั้นร่างทั้งร่างก็ลอยละลิ่วออกไป ก่อนจะกระแทกพื้นซีเมนต์อย่างแรง
เย่เฟิงเดินตามไปเหยียบอกเขาไว้ แล้วพูดเสียงต่ำว่า “ขอโทษเมียกับลูกสาวฉันเดี๋ยวนี้!”
พอเห็นท่าไม่ดี ยายอ้วนก็รีบตะโกนลั่น “ทำร้ายคนแล้ว! มีคนอันธพาลทำร้ายคนอยู่ที่นี่!”
ยายอ้วนตะเบ็งเสียงเต็มที่ ไม่นานก็เรียกคนให้มามุงดูได้ไม่น้อย
“อันธพาลทำร้ายคน! ทุกคนมาช่วยตัดสินหน่อยเร็ว!”
ยายอ้วนนั่นโบกไม้โบกมือ ราวกับตัวเองเป็นฝ่ายถูกกระทำ พลางชี้นำให้คนอื่นตำหนิเย่เฟิงไม่หยุด
“ทำไมคนนี้ถึงลงมือทำร้ายคนล่ะ?”
“นั่นสิ ดูสิว่าซ้อมเขาจนเป็นสภาพไหนแล้ว”
“รีบแจ้งตำรวจเถอะ!”
ผู้คนที่มุงดูอยู่บางส่วนยังไม่รู้ความจริง ต่างพากันทำท่าผดุงความยุติธรรมและรุมประณามเย่เฟิง
เย่เฟิงหรี่ตามองอย่างเย็นชา นี่มันคนร้ายชิงฟ้องก่อนชัด ๆ แต่เขาก็ไม่ได้คิดจะแก้ตัว
สถานการณ์แบบนี้ เขาไม่คิดจะใช้เหตุผลด้วยตั้งแต่แรก
เขาจะคุยด้วยเหตุผลกับคนที่ยอมใช้เหตุผลเท่านั้น ส่วนสามีภรรยาคู่นี้ เย่เฟิงขี้เกียจจะเสียเวลาพูดด้วย
อีกฝ่ายไม่มีท่าทีจะขอโทษ เย่เฟิงจึงเตะคนที่อยู่ใต้เท้ากระเด็นไปหลายเมตร
ภาพนั้นทำให้ทุกคนที่เห็นรู้สึกหนาววาบไปถึงขั้วหัวใจ
ผู้คนที่มุงดูต่างพากันตำหนิเย่เฟิง พูดด่าเขาว่าทำร้ายคนไม่หยุด
พอเห็นว่าบรรยากาศเป็นใจแล้ว ยายอ้วนก็รีบตะโกนบอกคนรอบข้างว่า “ผัวฉันเป็นตำรวจ!”