“ว้าว! พ่อสวยจังเลย!”
โค่วโค่วกอดหัวเย่เฟิงแน่น ทั้งโบกไม้โบกมืออย่างตื่นเต้นจนหัวของเขาสั่นไปมาไม่หยุด
หลิ่วอิ๋งอิ๋งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ตะลึงงันไปแล้ว เธอมองท้องฟ้าที่แสงหลากสีส่องประสานกันอย่างเจิดจรัส พลางยกมือปิดปาก ยืนนิ่งอยู่กับที่
ความหวังที่เธอเฝ้ารอได้รับการยืนยันแล้ว หลิ่วอิ๋งอิ๋งตื่นเต้นจนลมหายใจถี่กระชั้น
ผู้ชายคนนี้มอบเซอร์ไพรส์ที่ไม่มีอะไรเทียบได้ให้เธอจริง ๆ นี่คือความโรแมนติกที่มีไว้เพื่อเธอคนเดียว
แสงระยิบระยับบนฟ้าเปรียบเหมือนเขาสลักความรักที่มีต่อเธอไว้บนขอบฟ้า ให้คงอยู่ตลอดไปไม่มีวันเลือนหาย
ครู่หนึ่งผ่านไป เธอถึงค่อย ๆ ได้สติกลับคืนมา มองเย่เฟิงด้วยแววตาเปี่ยมรัก คราวนี้เธออดใจไม่ไหวอีกต่อไป
เธอพุ่งเข้าไปกอดเย่เฟิงทันที แล้วจู่ ๆ ก็จูบแก้มเขาอย่างแรง ก่อนจะเอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า “สามี...”
ชั่วขณะนั้นเธอไม่รู้จะพูดอะไร ได้แต่สัมผัสความรู้สึกที่ความสุขเอ่อล้นโอบล้อมตัวเธอไว้เงียบ ๆ
เธอรู้สึกราวกับเป็นนางฟ้าตัวน้อยที่ได้รับความรักแสนสุขที่สุดในโลก
เย่เฟิงมองเธออย่างอ่อนโยน ก่อนถามเสียงหวานว่า “ชอบไหม?”
“อื้ม!”
หลิ่วอิ๋งอิ๋งพยักหน้า ดวงตาเป็นประกายราวกับเด็กสาวตัวน้อย แล้วซบอยู่ในอ้อมแขนของเย่เฟิง
เธอซาบซึ้งจนดวงตาเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา
ผู้หญิงคนหนึ่งโดดเดี่ยวมานานถึง 5 ปี ตอนนี้ได้สัมผัสความรักอีกครั้ง ต่อให้หัวใจแข็งแกร่งแค่ไหนก็ยังละลายกลายเป็นหยาดน้ำตาได้