งานแสดงดอกไม้ไฟจบลงแล้ว ตอนนี้ก็เกือบสี่ทุ่ม เย่เฟิงตั้งใจจะใช้เวลาที่เหลือของวันนี้กับครอบครัว
“ภรรยาจ๋า ปีใหม่นี้อยากกลับไปฉลองที่ไหน?”
เย่เฟิงจูงมือหลิ่วอิ๋งอิ๋งเดินไปยังลานจอดรถ เตรียมกลับบ้าน แต่เขาไม่แน่ใจว่าควรกลับไปหมู่บ้านจัดสรรฉางซิน หรือบ้านโทรม ๆ หลังนั้นดี
เขาจึงคิดจะถามความเห็นของหลิ่วอิ๋งอิ๋ง อย่างไรเสียใต้หล้านี้จะกว้างใหญ่แค่ไหน ภรรยาก็สำคัญที่สุด
หลิ่วอิ๋งอิ๋งยังไม่ทันตอบ เจ้าตัวเล็กที่เกาะอยู่บนหัวก็ร้องขึ้นมาเสียก่อน “หนูจะกลับบ้านพ่อ!”
หลิ่วอิ๋งอิ๋งเหลือบมองเจ้าตัวเล็ก รู้สึกว่าลูกสนิทกับพ่อมากขึ้นเรื่อย ๆ ในใจจึงโหวง ๆ ไปนิด
เธอพึมพำว่าลูกตัวน้อยช่างไม่รู้จักบุญคุณ แล้วก็เงียบไป
เย่เฟิงยังคงรอคำตอบจากหลิ่วอิ๋งอิ๋ง เขาอยากกลับไปฉลองปีใหม่ที่บ้านเก่ามากกว่า
เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ครอบครัวของพวกเขาได้อยู่พร้อมหน้ากัน เขาจึงอยากกลับไปยังบ้านที่คุ้นเคยมาตั้งแต่เด็ก
แต่ถ้าอิ๋งอิ๋งอยากกลับหมู่บ้านจัดสรรฉางซินจริง ๆ เขาก็ไม่ขัดข้อง
“โค่วโค่วอยากไปที่ไหนก็ปล่อยให้ไปเถอะ!”
หลิ่วอิ๋งอิ๋งเอ่ยเสียงเบา
เย่เฟิงยิ้มออกมาเล็กน้อย ให้ความรู้สึกเหมือนได้พาภรรยากลับบ้าน อารมณ์ดีจนเดินตัวเบาขึ้นไม่น้อย
“ดูทำหน้าเข้า ภูมิใจใหญ่เลยนะ!”
หลิ่วอิ๋งอิ๋งหัวเราะพลางต่อว่า
“มีภรรยาสวยขนาดนี้ ใครจะไม่ภูมิใจล่ะ? ฉันแทบจะบินขึ้นฟ้าแล้ว!”
เย่เฟิงพูดหน้าตาเฉย ไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย
หลิ่วอิ๋งอิ๋งหน้าแดงระเรื่อ ก่อนจะถ่มคำใส่เขา “ปากหวานจริงนะ!”
ตอนเย่เฟิงขับรถกลับถึงบ้านก็เลยสี่ทุ่มมาแล้ว หลิ่วอิ๋งอิ๋งกลับเข้าห้องไปจัดเครื่องนอน