ซูเวยเวยแววตาเด็ดเดี่ยว สำหรับเธอแล้ว เหอชุนชิ่งจะเป็นผู้จัดการห้างสรรพสินค้าเมืองเหลียนหรือไม่ก็ไม่สำคัญ
อีกอย่าง เธอรู้ความสัมพันธ์ระหว่างเย่เฟิงกับเจิ้งกั๋วจงดี ตำแหน่งของเหอชุนชิ่งในหยุนเฟิงยังไม่สูงเท่าเจิ้งกั๋วจงด้วยซ้ำ
หากต่อไปเหอชุนชิ่งคิดจะกลั่นแกล้งเธอจริง ๆ อย่างมากเธอก็แค่เอ่ยปากขอให้เย่เฟิงช่วยพูดกับเจิ้งกั๋วจง ให้เขาออกหน้าจัดการเรื่องนี้
เธอไม่เคยสงสัยเลยว่าเย่เฟิงมีอิทธิพลต่อเจิ้งกั๋วจงมากพอจะทำให้อีกฝ่ายจัดหาทรัพยากรให้เธอเปิดบริษัทเสื้อผ้าได้
แล้วเรื่องแค่นี้จะจัดการไม่ได้ได้อย่างไร?
ไม่ว่าอย่างไร เธอก็ไม่คิดจะเข้าใกล้เหอชุนชิ่งมากเกินไป และไม่อยากกินข้าวกับเขาด้วย
หลังจากซูเวยเวยปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหอชุนชิ่งก็รู้สึกเสียหน้า สีหน้าเปลี่ยนจากกระตือรือร้นเป็นเคร่งขรึม
เขากัดฟันพูดว่า “ซูเวยเวย เธอนี่ไม่รู้จักรักษาหน้ากันเลยนะ! คอยดูเถอะว่าอีกหน่อยจะมาขอร้องฉันยังไง!”
คำพูดประโยคนี้ของเขาทำลายหน้าตาที่ซูเวยเวยพยายามรักษาไว้จนหมดสิ้น
“เหอชุนชิ่ง อย่าพูดอะไรให้มันเกินตัว ตอนนี้นายยังไม่ได้เป็นผู้จัดการห้างสรรพสินค้าเลยด้วยซ้ำ มีสิทธิ์อะไรมาอวดเบ่งใส่ฉัน?”
ซูเวยเวยหยุดงานในมือแล้วพูดเสียงเย็นชา
“ซูเวยเวย ต่อให้วันหน้าเธอถ่างขามาขอร้องฉัน ฉันก็อาจจะไม่สนใจเธอด้วยซ้ำ”
ถ้อยคำนี้เต็มไปด้วยการดูหมิ่น
ในร้านไม่มีลูกค้าคนอื่น แต่พนักงานขายสองคนที่กำลังจัดเสื้อผ้าอยู่ตรงมุมร้านยังชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดนั้น