เย่เฟิงอุ้มโค่วโค่วเดินตามไปตลอดทาง
เดิมทีเย่เฟิงตั้งใจจะแวะไปดูร้านของซูเวยเวยด้วย แล้วถือโอกาสถามเรื่องแผนบริษัทเสื้อผ้าว่าคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว
แต่โค่วโค่วซบหลับอยู่บนไหล่เขาแล้ว เขาจึงล้มเลิกความคิดนั้น
กลับบ้านก่อนดีกว่า ให้โค่วโค่วได้พักผ่อนเต็มที่ ยังไงเรื่องไหนก็สำคัญสู้ลูกสาวตัวเองไม่ได้
ไม่นานพวกเขาก็กลับมาถึงร้านเมิ่งซือ ลูกค้าในร้านเริ่มทยอยเข้ามามากขึ้น บรรยากาศจึงค่อนข้างอึกทึก
ความเงียบสงบเมื่อครู่หายไปแล้ว พนักงานขายต่างก็ยุ่งวุ่นวายกับการต้อนรับลูกค้า
หลิ่วอิ๋งอิ๋งไม่ได้เข้าไปรบกวนพวกเธอ แต่เดินตรงไปหลังเคาน์เตอร์คิดเงิน เตรียมนำของที่ซื้อไว้ก่อนหน้านี้กลับไปด้วย
พนักงานสาวที่เคาน์เตอร์เอ่ยทักทั้งสองคนเบา ๆ หลิ่วอิ๋งอิ๋งยิ้มให้แล้วพยักหน้ารับ
ส่วนเย่เฟิงยังคงสีหน้าเรียบเฉย ตอบรับส่ง ๆ ไปคำหนึ่ง
ตอนหลิ่วอิ๋งอิ๋งยกของที่วางอยู่บนพื้นขึ้นมา ถึงได้รู้ว่าครั้งนี้ซื้อของมาเยอะไม่น้อย
เย่เฟิงอุ้มโค่วโค่วอยู่ เธอคนเดียวถือไม่ไหว จึงเรียกพนักงานสาวคนหนึ่งมาช่วยขนไปส่ง
เป็นพนักงานสาวที่เย่เฟิงค่อนข้างคุ้นหน้า เขาเคยเจอเธอมาแล้วสองครั้ง
เธอยังอายุน้อย อย่างมากก็คงเพิ่งยี่สิบต้น ๆ สุภาพและกระตือรือร้น ทำให้เย่เฟิงประทับใจไม่น้อย
จากที่หลิ่วอิ๋งอิ๋งพูดเมื่อครู่ เขาถึงรู้ว่าเธอเป็นผู้จัดการร้านแห่งนี้ ดูแลการขายหน้าร้านในห้างเมืองเหลียน
เธอรูปร่างผอมบาง แต่เคลื่อนไหวคล่องแคล่ว ยกถุงใหญ่ถุงเล็กขึ้นมาถือ ทำให้ถุงชอปปิงในมือหลิ่วอิ๋งอิ๋งลดลงไปมาก