เย่เฟิงมองภาพนั้นแล้วรู้สึกปวดใจขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ บาดแผลที่ลูกสาวของเขาเคยได้รับจากตระกูลหลิ่วคงต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะเยียวยาได้
ขณะเดียวกัน เขาก็ยิ่งเกลียดคนบางคนในตระกูลหลิ่ว รู้สึกว่าตอนนั้นจัดการพวกมันเบาเกินไป
“โค่วโค่ว ไม่ต้องกลัวนะ ครั้งนี้เรามาเยี่ยมตากับยาย ไม่มีคนไม่ดีมารังแกหนูหรอก พ่ออยู่ตรงนี้ทั้งคน!”
พูดจบ เขาก็ลูบศีรษะโค่วโค่ว
โค่วโค่วพยักหน้า ร่างกายผ่อนคลายลงมาก ไม่ตึงเครียดเหมือนเมื่อครู่อีกแล้ว
หลิ่วอิ๋งอิ๋งเห็นดังนั้นก็ถอนหายใจยาว หากเป็นเมื่อก่อน เธอไม่มีทางยอมกลับเข้าไปในตระกูลหลิ่วอีกแม้แต่ก้าวเดียว
แต่ตอนนี้เรื่องทุกอย่างผ่านไปแล้ว คนที่สมควรตายก็ตายไปแล้ว
ตระกูลหลิ่วในตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป หลิ่วชุนตงกลับมาคุมตระกูลหลิ่วอีกครั้งแล้ว
เมื่อเธอกลับไปที่นั่น จะไม่มีสายตาดูแคลนหรือเสียงหัวเราะเยาะ และจะไม่มีใครกล้าฉวยโอกาสตอนเธอเผลอมารังแกโค่วโค่วอีก
ทั้งหมดนี้เป็นเพราะผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า ซึ่งมอบความรู้สึกปลอดภัยให้เธออย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
ไม่นาน รถก็แล่นออกไปอย่างรวดเร็ว
บนรถ เย่เฟิงเอ่ยถามว่า “ที่รัก แม่ของคุณดูเหมือนจะยอมรับผมยากนะ!”
หลิ่วอิ๋งอิ๋งเบ้ปากแล้วตอบว่า “แม่ฉันเกิดในตระกูลหนึ่งที่เมืองเอกของมณฑล การแต่งงานกับพ่อฉันก็ถือว่าลดตัวลงมาแล้ว”
“ปกติแม่ชอบอวดตัว แถมยังคาดหวังกับคนอื่นสูง พูดง่าย ๆ ก็คือเห็นแก่ฐานะ ส่วนคุณน่ะดูมีดีแค่หน้าตา แม่จะชอบคุณก็แปลกแล้ว!”
ซูอวี้เหมยเกิดในตระกูลระดับกลางตระกูลหนึ่งของเมืองเอกของมณฑล มีนิสัยคุณหนูเต็มตัว แม้จะเข้าสู่วัยกลางคนแล้วก็ยังไม่เปลี่ยนไปสักนิด