เย่เฟิงขึ้นมาถึงชั้นห้าและเดินมายังโซนสำนักงานของห้างสรรพสินค้า กำลังจะเข้าไปก็ถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนขวางทางไว้
เจ้าหน้าที่ทั้งสองกวาดตามองเย่เฟิงตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนเอ่ยอย่างดูแคลนว่า “รู้ไหมว่าที่นี่เป็นที่ไหน?”
“ฉันมาหาเจิ้งกั๋วจง”
เย่เฟิงบอกจุดประสงค์ตรง ๆ พร้อมเอ่ยชื่อเจิ้งกั๋วจง
เจ้าหน้าที่ทั้งสองมองเสื้อผ้าเก่า ๆ ของเย่เฟิงแล้วก็ปักใจว่า นี่คงเป็นอีกคนที่มาหาทางลัดให้ช่วยจัดการธุระ
เจ้าหน้าที่คนหนึ่งกอดอก สีหน้าเต็มไปด้วยความดูแคลน “นี่นายเป็นใครกัน? คิดว่าจะได้เจอผู้จัดการของเราแค่พูดเอาก็ได้หรือไง?”
คนระดับเจิ้งกั๋วจงมีคนมาหาแทบทุกวัน มากมายจนนับไม่ถ้วน แถมแต่ละคนยังแต่งตัวหรูหรา ดูมีหน้ามีตาในหน้าที่การงานทั้งนั้น
คนแต่งตัวซอมซ่ออย่างนายยังคิดจะเจอผู้จัดการอีกหรือ?
“ไป ๆ ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่นายควรมา ผู้จัดการเราไม่ว่าง ไสหัวไปให้พ้น”
เห็นดังนั้น เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็เดินเข้ามาไล่เย่เฟิงทันที
เย่เฟิงนิ่งเงียบไป หรือว่านี่เป็นแผนที่เจิ้งกั๋วจงจัดไว้?
เมื่อครู่แค่ทำเป็นกระตือรือร้น ที่จริงก็ไม่อยากเจอเขาอยู่ดีหรือเปล่า?
ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ โลกนี้มีทั้งวันที่คนอบอุ่นและเย็นชา อย่างไรเสียเย่เฟิงก็ห่างจากบริษัทไปห้าปีแล้ว ไม่ใช่ประธานผู้มีอำนาจชี้ขาดเหมือนแต่ก่อน
ยิ่งอีกฝ่ายมีสถานะสูงแล้ว ก็ไม่มีเหตุผลต้องเสี่ยงขัดใจเซียวจวินเพื่อสนับสนุนเขา
ถ้าเป็นอย่างนั้น เขาคงต้องประเมินความน่าเชื่อถือของเจิ้งกั๋วจงใหม่อีกครั้ง
“จะไปไม่ไป?”
เห็นเย่เฟิงยืนนิ่ง เจ้าหน้าที่คนหนึ่งก็เริ่มฉุนเฉียว เสียงดังขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย