เย่เฟิงเงยหน้ามองเจิ้งกั๋วจง สีหน้าสงบนิ่งพลางกล่าวว่า “ใช่ หุ้นยังอยู่กับฉัน”
เจิ้งกั๋วจงได้ยินดังนั้นก็โล่งใจราวกับได้รับยาคลายกังวล เขาถอนหายใจ ก่อนกล่าวอย่างตื่นเต้นว่า “ประธานเย่ ยินดีต้อนรับกลับมาบริษัทได้ทุกเมื่อครับ ขอให้คุณนำพาพวกเราสร้างความรุ่งโรจน์อีกครั้ง”
หุ้น 55 เปอร์เซ็นต์นั้นยังอยู่ในมือเย่เฟิงจริง ๆ ตอนนั้นเขานำสัญญาถือหุ้นไปเก็บไว้ในห้องนิรภัยใต้ดินของธนาคาร
หากต้องการ เขาก็สามารถนำออกมาได้ทุกเมื่อ นี่คือความมั่นใจที่ทำให้เขากลับไปยังกลุ่มบริษัทอวิ๋นเฟิงได้ และยังเป็นหนึ่งในอาวุธที่จะโค่นเซียวจวินด้วย
“ฉันกลับไปแน่ ถ้าเมื่อกี้นายลังเลแม้แต่นิดเดียว สิ่งที่นายมีอยู่ในวันนี้ อีกไม่นานก็จะสูญเสียไปจนไม่เหลืออะไรเลย”
“นายผ่านการทดสอบแล้ว”
เย่เฟิงกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ
คำพูดนี้ทำให้เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผากเจิ้งกั๋วจง โชคดีที่เขาตัดสินใจถูก ไม่อย่างนั้นชะตากรรมของตัวเองคงไม่ต่างจากที่เย่เฟิงพูด
“เอาละ พวกนายจะจัดประชุมคณะกรรมการเมื่อไหร่? ถึงตอนนั้นฉันจะมอบเซอร์ไพรส์ให้เซียวจวิน”
เย่เฟิงเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมาเล็กน้อย
“ตอนนี้ก็ใกล้สิ้นปีแล้ว คงจัดประชุมคณะกรรมการในอีกไม่กี่วัน ถึงตอนนั้นขอต้อนรับประธานเย่กลับมาคุมสถานการณ์ที่อวิ๋นเฟิงครับ!”
สีหน้าเจิ้งกั๋วจงดูตื่นเต้นไม่น้อย
“ดี ถึงตอนนั้นเราค่อยเซอร์ไพรส์ทุกคน”
เย่เฟิงพยักหน้า
เมื่อรู้สถานการณ์แล้ว เย่เฟิงก็มั่นใจขึ้นมาก ถึงเวลาเตรียมการสักหน่อยแล้ว
“เอาละ ฉันไปก่อนนะ ถ้ามีอะไรคืบหน้าให้รายงานฉันได้ทุกเมื่อ”
เย่เฟิงลุกขึ้น เตรียมจะออกไป
“ประธานเย่ ให้ผมพาออกไปกินข้าวไหมครับ?”
เจิ้งกั๋วจงรีบถาม
“ไม่ต้อง เพื่อนร่วมชั้นฉันยังรออยู่”