กระเป๋ากับน้ำหอมชุดนั้นไม่ได้ซื้อให้หลิ่วอิ๋งอิ๋งใช้เอง แต่เตรียมไว้ให้ซูอวี้เหมย
พรุ่งนี้ก็เป็นวันที่ 2 เดือน 1 แล้ว เธอวางแผนจะไปตระกูลหลิ่วกับเย่เฟิง เพื่อพบหลิ่วชุนตงและซูอวี้เหมย
ในฐานะลูกสาว หลิ่วอิ๋งอิ๋งรู้ดีว่านิสัยของแม่ชอบของแบรนด์เนม เธอจึงซื้อของติดมือไปให้สองชิ้น
ถึงตอนนั้นก็จะบอกว่าเป็นของขวัญจากเย่เฟิง
หลังออกจากร้านแอร์เมส หลิ่วอิ๋งอิ๋งจูงโค่วโค่วเดินนำหน้า ส่วนเย่เฟิงเดินตามหลัง หอบถุงชอปปิงใบเล็กใบบ้างใหญ่บ้างเต็มสองมือ
เรื่องที่เกิดขึ้นในร้านเมื่อครู่นี้ทำให้เย่เฟิงชมภรรยาว่าเก่งกาจไม่เบา ราวกับบูเช็กเทียนกลับชาติมาเกิด ทั้งเถียงทั้งให้เหตุผล เธอเอาอยู่หมด
หลิ่วอิ๋งอิ๋งเกือบจะลงโทษเขาสักที ใครล่ะจะไม่อยากแสดงด้านอ่อนโยนมีเสน่ห์ให้ผู้ชายของตัวเองเห็น?
เย่เฟิงรีบหุบปาก แล้วประเคนคำชมเอาใจชุดใหญ่ ในที่สุดก็รอดตัวไปได้
ต่อจากนี้ยังต้องซื้อของอีกหลายอย่าง ของที่ถืออยู่ก็เยอะแล้ว หลิ่วอิ๋งอิ๋งเลยเอาของกลับไปฝากไว้ที่ร้านเมิ่งซือก่อน ค่อยกลับมาเอาทีเดียว
ร้านแบรนด์เมิ่งซืออยู่ไม่ไกลจากแอร์เมส เลี้ยวตรงหัวมุมก็ถึงแล้ว
ทำเลของร้านไม่โดดเด่นและไม่เงียบเหงาจนเกินไป ดีกว่าร้านเสื้อผ้าของซูเวยเวยมาก
ตอนนี้ใกล้บ่ายแล้ว ในร้านเมิ่งซือมีลูกค้าไม่มาก แค่สี่ห้าคนเท่านั้น
แถมยังเป็นสาววัยรุ่น อายุราวยี่สิบปี ดูก็รู้ว่าลูกค้าส่วนใหญ่ของเมิ่งซือเป็นสาววัยรุ่นที่มีรายได้ไม่สูงนัก
ฐานะทางการเงินของพวกเธอไม่ค่อยดีนัก คุณภาพกับราคาของสินค้าจากเมิ่งซือจึงเป็นตัวเลือกที่เหมาะกว่า