ในฐานะลูกหลานตระกูลใหญ่ ปกติเขามีนิสัยเปิดเผยไม่คิดมาก แถมยังวางท่าหยิ่งผยอง แต่พอมาถึงที่นี่ นิสัยเหล่านั้นกลับหายไปหมด
ไม่ว่าจะเป็นเย่เฟิงหรือหลิ่วอิ๋งอิ๋ง สำหรับเขาแล้วล้วนเป็นคนที่ไม่ควรไปหาเรื่องทั้งนั้น
หลังนั่งลง เย่เฟิงก็เอ่ยขึ้นว่า “ไอ้หนู พี่สาวนายให้มาใช่ไหม?”
เย่เฟิงมั่นใจว่า ด้วยนิสัยถือดีของหมอนี่ ไม่มีทางมาหาเขาในเวลาแบบนี้เองแน่
แต่พี่สาวของหมอนั่น เย่เฟิงรู้สึกว่าไม่ธรรมดา คนที่สั่งให้เขามาน่าจะเป็นเธอ
เย่เฟิงเดาถูก เซี่ยเฟิงไม่ได้คิดจะปิดบัง จึงบอกความจริงกับเขาตามตรง
เย่เฟิงพอใจ อย่างน้อยไอ้หนูนี่ก็ไม่ได้มีเล่ห์เหลี่ยมลับหลังมากมาย เขาชอบตรงนี้ของเซี่ยเฟิงมาก
เซี่ยเฟิงนั่งอยู่พักหนึ่งก็เริ่มรู้สึกอึดอัด เดิมทีเขาตั้งใจว่าจะนั่งแป๊บเดียวแล้วกลับ แต่เย่เฟิงกลับเอ่ยขึ้นว่า “เดี๋ยวผู้บัญชาการลู่จะมา นายอยากเจอเขาไหม?”
เซี่ยเฟิงเบิกตากว้าง สีหน้าลำบากใจ ตั้งแต่เกิดเรื่องคราวก่อน เขาก็กลัวลู่เทียนสงยิ่งกว่าเย่เฟิงเสียอีก
อย่างไรอีกฝ่ายก็มีฐานะสูงส่งอยู่ตรงหน้า แม้แต่พ่อของเขายังไม่กล้าล่วงเกิน
ยิ่งไปกว่านั้น คราวก่อนเขาเหมือนจะทำให้ผู้บัญชาการลู่ไม่พอใจ เรื่องนี้ยิ่งทำให้เขานั่งไม่ติด
เย่เฟิงเห็นท่าทางนั้นก็รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไร
“ไม่ต้องกลัวขนาดนั้นหรอกไอ้หนู ต่อไปถ้านายเข้าหน่วยพิทักษ์เสินโจวแล้ว ผู้บัญชาการลู่ก็ปฏิบัติต่อทุกคนอย่างเท่าเทียม”
“แต่เรื่องฝึก นายคงต้องลำบากหน่อย”
เย่เฟิงตบไหล่เขาเบา ๆ รอยยิ้มดูยังไงก็แฝงความไม่หวังดี