เย่ฉางเกอยืนอยู่ข้าง ๆ มาสักพักแล้ว สายตาของเธอจึงจับไปที่ลู่เทียนสงได้อย่างเป็นธรรมชาติ
เธอเกิดในตระกูลเย่ตั้งแต่เด็ก ต่อให้เป็นผู้ทรงอิทธิพลทั้งฝ่ายทหารและการเมืองในเมืองเอกของมณฑล เธอก็พบเจอมาไม่น้อย เพียงมองแวบเดียวก็พอจะดูออกถึงบรรยากาศองอาจและเฉียบคมที่แผ่ออกมาจากตัวทหาร
แม้เธอจะไม่เคยพบลู่เทียนสงมาก่อน แต่อาชีพของอีกฝ่ายก็คงปิดบังสายตาเธอได้ยาก
เมื่อเห็นเช่นนั้น เย่เฟิงก็รู้ว่าเย่ฉางเกอน่าจะเดาได้แล้ว เขาพยักหน้าแล้วตอบครึ่งจริงครึ่งเท็จว่า “ใช่ เขาเป็นทหารจริง ๆ เป็นนายทหารชั้นผู้น้อยในเมืองเหลียน ไม่มีอำนาจอะไรมาก”
เย่ฉางเกอฟังแล้วก็คลายใจ ไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ เพราะลู่เทียนสงยังหนุ่มเกินไป
ต่อให้เริ่มไต่เต้าตั้งแต่อยู่ในท้องแม่ ก็คงไม่มีทางได้ตำแหน่งสูงนัก อีกอย่าง เมืองอย่างเมืองเหลียน ต่อให้มีดาวบนบ่ามากแค่ไหนก็มีขีดจำกัด
เธอไม่ใช่คนท้องถิ่น จึงไม่รู้ว่าผู้บัญชาการหน่วยพิทักษ์เสินโจวประจำเมืองเหลียนเป็นใคร
ไม่อย่างนั้น ด้วยความช่างสังเกตของเย่ฉางเกอ เรื่องแค่นี้ไม่มีทางปิดบังเธอได้
ส่วนหลิ่วอิ๋งอิ๋ง พอรู้ว่าอีกฝ่ายคือลู่เทียนสง ก็สะดุ้งตกใจอยู่ไม่น้อย
เธออยู่ในเมืองเหลียนมานาน ย่อมเคยได้ยินเรื่องของบุคคลสำคัญที่เดินทางมายังเมืองเหลียนอยู่บ้าง
ในบรรดาคนเหล่านั้น ลู่เทียนสงในฐานะผู้บัญชาการหน่วยพิทักษ์เสินโจว มีอำนาจในเมืองเหลียนทัดเทียมกับผู้มีอำนาจสูงสุดของเมือง
เธอแทบจะแน่ใจได้ว่า ชายหนุ่มที่เพิ่งพบเมื่อครู่นี้คือ ลู่เทียนสง ผู้บัญชาการหน่วยพิทักษ์เสินโจวประจำเมืองเหลียน