เมื่อขึ้นมาถึงชั้นสอง เย่ฉางเกอก็กวาดตามองการตกแต่งภายในบ้าน ซึ่งเรียบง่ายจนแทบไม่มีอะไร ทั้งยังทรุดโทรมอย่างมาก ปูนบนผนังหลุดร่อนเป็นหย่อม ๆ จนดูด่างพร้อยไปหมด
นอกจากม้านั่งยาวไม่กี่ตัวในห้องโถงแล้ว ก็มีเพียงโต๊ะน้ำชาเก่า ๆ หนึ่งตัว บนโต๊ะวางชุดน้ำชาชุดใหม่เอี่ยมไว้
แม้โจวไห่กับภรรยาจะยึดครองบ้านหลังนี้มาระยะหนึ่งแล้ว แต่พวกเขาก็ไม่ได้อาศัยอยู่ที่นี่บ่อยนัก
เฟอร์นิเจอร์กับของตกแต่งต่าง ๆ แทบไม่ถูกเคลื่อนย้าย ยังคงสภาพที่เย่เฟิงจดจำได้จากเมื่อก่อน
เย่ฉางเกอเติบโตมาในตระกูลเย่ที่มั่งคั่งตั้งแต่เด็ก เธอเคยเห็นคนยากจน และเข้าใจว่าพวกเขาต้องเผชิญกับความลำบากอย่างไร
แต่เธอไม่เคยสัมผัสความทุกข์ยากของคนจนด้วยตัวเอง สิ่งที่รู้ก็มีเพียงจากตัวหนังสือในหนังสือบางเล่มเท่านั้น
เสี่ยวเฟิงเติบโตที่นี่มาตั้งแต่เด็กอย่างนั้นหรือ?
จู่ ๆ เธอก็เริ่มเข้าใจว่าทำไมเย่เฟิงถึงน้อยใจพี่ชายคนโต
เด็กคนหนึ่งที่เติบโตมาภายใต้การเลี้ยงดูของแม่เลี้ยงเดี่ยว ไม่ว่าจะอย่างไร ชีวิตก็ย่อมโดดเดี่ยวและลำบาก
ยิ่งไปกว่านั้น ความรักจากพ่อที่ขาดหายไป ก็ไม่อาจใช้สิ่งของมาทดแทนได้
หลิ่วอิ๋งอิ๋งพาโค่วโค่วนั่งลงบนเก้าอี้ แล้วชงชาไปพลางเอ่ยว่า “คุณอาสะใภ้ นั่งก่อนนะคะ เดี๋ยวเย่เฟิงก็ขึ้นมาแล้วค่ะ!”
เย่ฉางเกอนั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่ง พลางพินิจหญิงสาวตรงหน้าอย่างละเอียด เธอมีหน้าตาสะสวยและบุคลิกโดดเด่น