ถึงอย่างไร เย่เฟิงก็แทบไม่มีความรู้สึกผูกพันกับตระกูลนั้นเลย
เย่ฉางเกอมองหญิงสาวแสนสวยตรงหน้า เห็นได้ชัดว่าเย่เฟิงรักเธอมาก บางทีผู้หญิงคนนี้อาจช่วยคลี่คลายความสัมพันธ์อันตึงเครียดระหว่างเสี่ยวเฟิงกับพี่ใหญ่ได้
จากนั้นเธอก็แลกช่องทางติดต่อกับหลิ่วอิ๋งอิ๋ง
ไม่นาน เย่เฟิงก็เดินขึ้นมาจากชั้นล่าง ตรงไปยังโต๊ะน้ำชาแล้วนั่งลงตรงข้ามเย่ฉางเกอ
พอเห็นเย่เฟิง โค่วโค่วก็รีบชูจี้หยกที่คอขึ้นมาอวดอย่างภูมิใจ “พ่อคะ นี่เป็นของขวัญที่คุณอาสาวให้โค่วโค่วค่ะ”
เย่เฟิงยิ้มบาง ๆ แล้วพูดว่า “รีบขอบคุณอาสิ”
โค่วโค่วรีบกล่าวขอบคุณเย่ฉางเกออย่างน่ารัก ทำให้เย่ฉางเกออารมณ์ดีขึ้นมาก
เย่เฟิงดูออกว่าจี้หยกชิ้นนั้นแกะสลักจากหยกจักรพรรดิสีเขียวชั้นดี แม้จะมีราคาสูง แต่สำหรับเย่ฉางเกอที่เกิดในตระกูลเย่แล้ว มันก็ไม่ได้มีค่าอะไรนัก
เย่เฟิงรู้สึกพอใจมากกับท่าทีที่เย่ฉางเกอมีต่อโค่วโค่ว เพียงแต่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมาครั้งนี้ด้วยเรื่องอะไร
หลิ่วอิ๋งอิ๋งรีบยกน้ำชาไปให้เย่เฟิง เมื่อไม่มีโอกาสร่วมวงสนทนา เธอจึงนั่งชงชาเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ
เย่เฟิงเองก็ไม่ได้คิดจะพูดอะไร เขาจิบชาเบา ๆ
เย่ฉางเกอด่าอยู่ในใจ ไอ้เด็กคนนี้ใจเย็นจริง ๆ ไม่สนใจเรื่องเมื่อหลายปีก่อนเลยสักนิด
หรือว่าเขายังระแวงเธออยู่?
ไม่ว่าจะเป็นข้อไหน เธอก็ต้องเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาและคลายความบาดหมางระหว่างกัน
“เสี่ยวเฟิง ครั้งนี้ฉันมาที่นี่เพื่อไหว้แม่ของนาย แล้วบังเอิญถึงได้รู้ร่องรอยของนาย”