เย่เฟิงได้พบเย่ฉางเกออีกครั้ง ในใจก็อดรู้สึกทอดถอนใจไม่ได้
ตอนนั้นเขาอยู่ที่ตระกูลเย่ได้ไม่นานนัก และรู้สึกต่อต้านเย่เซียนเสียน
ยิ่งไปกว่านั้น ทุกครั้งที่พบกันก็มักจบลงด้วยบรรยากาศอึดอัด ท่าทีของเย่เฟิงจึงเย็นชาเรื่อยมา
ลึก ๆ แล้วเขายังปล่อยวางเรื่องที่เย่เซียนเสียนทอดทิ้งเขากับแม่ไปไม่ได้ พูดได้ว่ามีความขุ่นเคืองอยู่ในใจ
พ่อลูกทั้งสองแทบไม่ต่างจากคนแปลกหน้า
แม้ตอนนั้นเฉินเหมยจะเข้าใจเย่เซียนเสียน ทั้งยังเคยเตือนเย่เฟิงว่าอย่าเกลียดเขา แต่สุดท้ายเย่เฟิงก็ยังข้ามผ่านความรู้สึกในใจตัวเองไปไม่ได้
อย่างไรเสีย แม่ลูกคู่นั้นต้องทนทุกข์มามากมายในเมืองเหลียน จะให้ลืมเรื่องทั้งหมดเพียงเพราะอีกฝ่ายบอกว่ามีเหตุผลที่พูดไม่ได้ได้อย่างไร?
ตอนนั้น ในบรรดาคนทั้งตระกูลเย่ คนที่เข้ากับเย่เฟิงได้ดี นอกจากผู้อาวุโสเย่แล้ว ก็มีเพียงอาสาวคนนี้
แต่เขายังไม่รู้ความจริงเกี่ยวกับเรื่องเมื่อห้าปีก่อนจนถึงตอนนี้ ทุกอย่างยังคลุมเครือ เขาคาดว่าเป็นฝีมือของคนบางคนในตระกูลเย่
แต่เขายังจับต้นชนปลายไม่ได้ว่าเป็นใคร จึงยังระแวดระวังผู้หญิงตรงหน้าที่บอกว่าตัวเองเป็นอาสาวของเขาอยู่บ้าง
ความรู้สึกดี ๆ ที่ก่อตัวขึ้นในตอนนั้น พลอยมีปมติดค้างในใจเย่เฟิงเพราะเหตุการณ์เมื่อหลายปีก่อน
วันนี้เมื่อได้พบกันอีกครั้ง ความรู้สึกแปลกหน้ากลับเพิ่มขึ้นอีกชั้นหนึ่ง ชั่วขณะนั้นเขาถึงกับไม่รู้ว่าจะเรียกเธอว่าอะไร
เย่ฉางเกอยิ้มบาง ๆ สำหรับเธอ แค่ได้เห็นเย่เฟิงปลอดภัยดี ก็เป็นเรื่องน่ายินดีแล้ว