วูม——!
ในหัวปั่นป่วนราวระเบิด สติและความเข้าใจทุกอย่างของเย่หลีในชั่วขณะนี้พลันดับวูบลงสิ้นเชิง
ออกไข่?
ผู้ชายออกไข่?
ที่กลุ่มคนพูดนั้น มันเป็นคำพูดเพ้อเจ้อชวนหัวเราะอะไรกันนักหนา!
“องค์ชายทรงพระพิโรธ! เหตุการณ์นี้หมื่นปีหนหนึ่ง สามภพหายากยิ่ง แต่ไม่ใช่เรื่องเหลวไหลแน่นอน!”
อีกเสียงหนึ่งที่ทั้งนอบน้อมและร้อนรนรีบเอ่ยขึ้น แล้วรีบเร่งอธิบายด้วยความจริงใจ ท่าทีระมัดระวังยิ่งนัก เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นพยายามปลอบประโลม
“กระหม่อมตรวจสอบสายเลือดซ้ำแล้วซ้ำเล่า พลังปราณแก่นแท้ของท่าน กับองค์ชายน้อยในไข่วิญญาณนี้ เข้ากันได้อย่างสมบูรณ์เต็มร้อย สายเลือดเชื่อมโยงกันเป็นเส้นเดียวกัน ไม่ผิดเพี้ยนแม้แต่น้อย”
“องค์ชายน้อยเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของท่านจริง ๆ ไม่มีเท็จแม้เศษเสี้ยว!”
“ตามที่กระหม่อมคาดเดา ท่านต้องไปฝึกฝนมา พบรักใครโดยบังเอิญ เผลอกินผลไม้เทพอสูรเข้าไปไม่ต้องสงสัยเลย!”
“ผลไม้นี้หนึ่งแสนปีผลิดอก หนึ่งแสนปีออกผล มีอิทธิฤทธิ์ไร้เทียมทานที่พลิกฟ้าเปลี่ยนแดน สามารถกลับร่างธาตุแท้ สะกดพลังหยางในกายให้กลายเป็นทารกวิญญาณบริสุทธิ์แห่งฟ้าดิน!”
“ดังนั้น ถึงแม้ท่านจะเป็นบุรุษแท้ ก็ยังสามารถอุ้มท้องให้กำเนิดทายาท คลอดไข่วิญญาณเทพอสูรหนึ่งเดียวดายนี้ได้...”
“ข้ากินหัวเจ้า!”
ความโกรธาของเทพปีศาจอู๋จิ้วพลุ่งพล่านขึ้นมา ความพิโรธดุดันแทบจะพลิกคว่ำทั้งวัง
ถึงแม้จะมีกำแพงเปลือกไข่หนาแข็งกั้นไว้ เย่หลีก็ยังได้ยินเสียงเขาทุบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหวอย่างชัดเจน
น้ำเสียงของอู๋จิ้วกลืนไปด้วยความโมโหร้าย ความอับอายขายหน้า และความไร้สาระสิ้นดี
“ผลไม้เทพอสูร? ข้าไม่เคยได้ยิน ไม่เคยเห็น! อย่ามาใช้คำพูดลวงโลกพวกนี้หลอกข้า!”
“ไม่ว่าสิ่งนี้จะมีที่มาอย่างไร จงส่งมันออกจากวังเทพอสูรเดี๋ยวนี้ โยนไปยังนอกเก้าชั้นฟ้า ดินแดนรกร้างสุดหล้า ให้ไกลที่สุดเท่าที่จะไกลได้!”
“ไม่ได้นะ! ไม่ได้! องค์อู๋จิ้วทำไม่ได้จริง ๆ!”
เสียงขัดขวางมากมายสั่นเทิ้มแทบจะเป็นขอร้อง
“นี่คือเลือดเนื้อเชื้อไขของท่าน เป็นสายเลือดเทพปีศาจที่หกภพมีเพียงหนึ่งเดียว หมื่นปีเพิ่งจะถือกำเนิด!”
“ใช่แล้ว! เทพปีศาจท่าน! หากทอดทิ้งองค์ชายน้อย ไข่วิญญาณขาดพลังปราณแก่นแท้ของท่านคุ้มครอง องค์ชายน้อยต้องตายแน่!”
“งั้นเอาไปย่างซะ! จบเรื่อง!”
น้ำเสียงของอู๋จิ้วแข็งกร้าวเด็ดขาด ทุกคำพูดกัดฟันแน่น ไม่มีที่ให้ถอย ไม่มีทางต่อรอง ไอสังหารเย็นเยียบแผ่ไปทั่วทั้งวังใหญ่
“ไม่ได้อีก!” เสียงทัดทานแทบจะพังทลาย รีบคุกเข่าลงวิงวอน
“ไฟย่างจะเผาผลาญรากฐานจิตวิญญาณขององค์ชายน้อยจนสิ้น ตัดหนทางบำเพ็ญเพียร โหดร้ายเกินไป ทำไม่ได้จริง ๆ!”
“งั้นต้มสิ! ใส่น้ำทำแกงไข่ดอกไม้บำรุงร่างกายข้า!”
“เรื่องนี้...เรื่องนี้ยิ่งทำไม่ได้จริง ๆ เทพปีศาจท่าน!”
เสียงเริ่มเป็นจะร้องไห้ พูดจาอ่อนโยนแต่จริงใจทุกคำ
“การฆ่าลูกเลือดตัวเอง กินเผ่าพันธุ์ตัวเอง ขัดต่อครรลองแห่งสวรรค์ เป็นที่น่ารังเกียจของหกภพ สวรรค์ทั้งหลายไม่อาจยอมรับ ทำผิดใหญ่เช่นนี้ไม่ได้เด็ดขาด!”
“แล้วเจ้าว่าจะให้ทำยังไง!”
อู๋จิ้วถูกเรื่องราวไร้สาระที่ถาโถมเข้ามานี้บีบให้โกรธจนแทบบ้า เสียงเดินกระทืบดังสนั่นหวั่นไหวไปทั้งวัง
ทุกก้าวที่เหยียบลง วังเทพอสูรอันโอฬารก็สั่นไหวเล็กน้อย แม้แต่ไข่วิญญาณที่เย่หลีอาศัยอยู่ก็โยกไปมาอย่างแผ่วเบา
น้ำเสียงของอู๋จิ้วห่อหุ้มด้วยความอับอายที่ท่วมท้นของเจ้าแห่งหกภพ และความสิ้นหวังที่ระบายออกไม่ได้ ดังก้องไปทั่วทุกสารทิศ
“ข้าเป็นเจ้าแห่งเผ่าปีศาจ ปราบปรามไร้ปรานี ท่องไปทั่วหกภพหมื่นปีไร้พ่าย!”
“บัดนี้กลับตั้งครรภ์วิญญาณโดยไม่รู้ตัว คลอดไข่วิญญาณออกมาโดยไม่รู้ตัว! ให้ข้าไปหน้าไหนดี?!”
“เรื่องนี้หากเล่าลือไปทั่วหกภพ เหล่าเทพปีศาจทั้งหลาย ต้องหัวเราะเยาะข้าไปอีกหมื่นปี!”
“ต่อไปข้าจะปกครองปีศาจทั้งหลายได้อย่างไร จะข่มขวัญสี่ทะเลแปดทิศได้เช่นไร? หน้าตาและบารมีของข้าจะไปอยู่ที่ไหน!”
ภายในไข่วิญญาณ เย่หลีชะงักงันไปสิ้นเชิง เขานิ่งฟังเสียงโต้เถียงอันดุเดือด ไร้สาระ และอันตรายถึงชีวิตนอกเปลือกไข่ อยู่นาน กว่าจะปะติดปะต่อความจริงที่พลิกความเข้าใจ ทำลายโลกทัศน์ของเขาทั้งหมดได้
เขาตายแล้ว ได้ระบบมาช่วยชีวิต แต่ไม่ได้เกิดใหม่เป็นคน
กลับไปเกิดเป็น...ไข่ใบหนึ่ง
ไข่ใบหนึ่งที่มาจากเผ่าปีศาจในหกภพ เกิดจากปีศาจเพศผู้ที่นิสัยดุร้าย
และผู้เป็นแม่ที่มอบชีวิตใหม่ให้เขา เชื่อมโยงสายเลือดกับเขา ตอนนี้กำลังอับอายจนโกรธจัด ลังเลใจ โต้เถียงกับผู้อื่นว่าควรจัดการเขาอย่างไร——
ย่าง, ต้ม, หรือทิ้งลงป่าร้างปล่อยให้เอาชีวิตรอดเอง
เย่หลีตกอยู่ในความเงียบนาน เขาแทบจะมึนงงคิดว่า คงต้องใช้เวลาอีกนาน กว่าจะย่อยเรื่องเปลี่ยนแปลงชีวิตที่ไร้สาระนี้ได้
แต่โชคชะตาไม่เคยให้เวลาพักหายใจแม้ครึ่งเดียว ทันใดนั้น กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวราวไฟลุกโชน ห่อหุ้มด้วยไอสังหารและบารมีของผู้เป็นใหญ่ พุ่งฝ่าอากาศเข้ามา ตรงไปยังไข่วิญญาณอย่างรวดเร็ว!
แรงกดดันมหาศาลทะลุผ่านเปลือกไข่หลายชั้น แทงตรงเข้าใส่จิตวิญญาณที่เพิ่งก่อตัวของเขา ทำให้วิญญาณสั่นสะเทือน
วินาทีถัดมา ทั้งไข่วิญญาณถูกมือใหญ่ที่เย็นเฉียบ มีกระดูกชัด เห็นพลังแข็งแกร่ง ยกขึ้นอย่างมั่นคง
น้ำเสียงเย็นชาทุ้มต่ำ มีออร่าของผู้เป็นเจ้าแต่เพียงผู้เดียว ลอดผ่านเปลือกไข่แผ่วเบา
“ให้ข้าดูสิว่าสิ่งนี้มันคืออะไร”
ภายในไข่อันคับแคบ เย่หลีเกิดความดื้อรั้นขึ้นในใจ
เขาพยายามอย่างยิ่งที่จะลืมตา พูดไม่ถูกว่าทำไม แต่เป็นนิสัยที่ไม่ยอมจำนน ไม่ยอมเป็นฝ่ายถูกกระทำ ที่กำลังก่อตัว
เขาอยากเห็นเหลือเกินว่า เจ้าแห่งเผ่าปีศาจที่เอาแต่จะย่างต้มเขาทิ้ง ถือว่าเขาเป็นความอัปยศฟ้าดินคนนี้ และเป็นแม่ของเขาด้วย มีหน้าตาเป็นเช่นไร
เปลือกตาหนักอึ้งราวกับถ่วงด้วยตะกั่ว ทุกครั้งที่กระตุกก็ยากลำบากยิ่งนัก
แต่เย่หลีในชาติก่อนสิบเจ็ดปี ดิ้นรนในโคลนตม เผชิญสายตาเย็นชา และยืนหยัดมาได้ เรียนรู้สัจธรรมข้อหนึ่งที่จารึกลงในกระดูก——
ยิ่งตกที่นั่งลำบาก ก็ยิ่งต้องพยายามจนสุดกำลัง เพื่อมีชีวิตอยู่ต่อไป
ในที่สุด เขาก็พยายามลืมเปลือกตาอันหนักอึ้งขึ้นได้
แสงนอกเปลือกไข่ตอนแรกมัวเลือน กระจัดกระจาย ซ้อนทับกันจนตาพร่า เห็นเพียงเงาสีดำเข้มขรึม ค่อย ๆ ก่อตัวเป็นรูปร่างตรงกลางลานตา
ร่างสูงโปร่งในชุดสีดำผมสีหมึกสยายลงบ่าไหล่อย่างอิสระ และอีกอย่างหนึ่งคือ——ดวงตารูปทรงรีคมกริบสีทอง
รูม่านตาคู่นั้นราวกับอสูรร้ายที่ซ่อนตัวอยู่ในหุบเหวลึก เย็นชา แหลมคม นิ่งเฉย เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและโดดเดี่ยวที่เหยียดหยามทุกสิ่งในหกภพ
เพียงแค่สบตากันผ่านเยื่อไข่บาง ๆ ก็ทำให้วิญญาณที่เพิ่งเกิดใหม่ของเขาสั่นสะเทือนจากส่วนลึก สยบด้วยสัญชาตญาณ
เย่หลีกะพริบตาอย่างไม่รู้ตัว อยากจะมองให้ชัดขึ้นอีก
ขณะเดียวกันเจ้าของดวงตารูปทรงรีที่สะกดใจคนนอกเปลือกไข่ ก็กำลังจ้องมองเขาตัวเล็ก ๆ ในไข่อย่างไม่กะพริบตา
เมื่อสายตาคมชัดขึ้น ใบหน้าที่เหนือมนุษย์ ปีศาจงามสะท้านโลก ก็ปรากฏสู่การรับรู้ของเย่หลีอย่างหมดเปลือก
เป็นใบหน้าที่สามารถล่มสามภพ สะเทือนวสันต์ฤดู เกินขีดจำกัดของรูปลักษณ์มนุษย์ธรรมดาโดยสิ้นเชิง
ผิวขาวเย็นใสราวหยกเย็น เนื้อละเอียดไร้ที่ติ; โครงหน้างามคมเข้ม เส้นสายเฉียบขาด ราวกับผลงานชิ้นเอกที่ช่างสวรรค์โบราณทุ่มเทแรงใจแกะสลักอย่างประณีต
คิ้วสูงแหลมคมของบุรุษผู้นั้นมีออร่าเย็นชาให้คนเข้าใกล้ยาก หลังคิ้วและดวงตาเผยแต่ไอสังหาร; จมูกโด่งคมราวมีดแกะสลัก โครงหน้าคมแข็งเด็ดขาด; ริมฝีปากบางสีจืด ถึงไม่ยิ้มก็มีไอเย็นสามส่วน แฝงความแข็งแกร่งของเจ้าเหนือหัวที่ไม่อาจท้าทาย
ชุดดำทำให้ผมดำปลิวสะบัด ขาวดำปะทะกันอย่างถึงที่สุด ยิ่งขับให้ผิวเขาขาวเกือบโปร่งใส งามดุจมีพลังรุกราน อันตรายแต่ก็สะกดสายตา
ดวงตาสีทองรูปทรงรีนั้น เรียวเล็ก แฝงไว้ซึ่งการพิจารณาอย่างเย็นชา และความรังเกียจที่ไม่ปิดบัง สมจริงที่สุด จ้องมองชีวิตน้อย ๆ ที่ขดตัวอยู่ภายในไข่
เย่หลีชะงักไปชั่วขณะ สิ่งที่ทำให้เขาแข็งทื่อตอนนี้ไม่ใช่ความกลัว
แต่เป็น——คนผู้นี้ งดงามจนน่าตกใจ ไร้ผู้ใดเทียบได้
ชาติก่อนเขาเคยทำงานร้านกาแฟหัวมุมถนนของวิทยาลัยการละคร เคยเห็นคนหน้าตาดีมากมาย แต่ไม่มีใครเทียบได้แม้เศษเสี้ยวของคนตรงหน้า
นี่ไม่ใช่รูปลักษณ์ที่มนุษย์ควรมี งามแบบปีศาจ สะกดสายตาไม่อยู่
เย่หลีใจเต้นระส่ำ อุ่น ๆ ในใจ แม้แต่วิญญาณก็เริ่มอุ่น
ผู้ชายหน้าตาดีคนนี้ เป็นแม่ของเขานี่นา!
เป็นแม่ หรือเป็นพ่อกันแน่?
ท่ามกลางความสับสนวุ่นวายในใจ จู่ ๆ ดวงตาสีทองคู่นั้นก็เคลื่อนเข้ามาใกล้ จนเกือบชิดกับผิวเปลือกไข่ที่เย็นเฉียบ
เขาถึงกับเห็นขนตายาวงอนของอีกฝ่ายชัดเจน เห็นเงาสะท้อนของตัวเองในรูม่านตาแคบยาว
เป็นชีวิตน้อย ๆ ที่ขดตัวอยู่ในน้ำคร่ำใสอุ่น ตัวเล็ก ๆ ยังไม่สมบูรณ์ ดูมัวหม่นไม่มีความสำคัญ
“น่าเกลียดจริง”
อู๋จิ้วเม้มริมฝีปากบาง เอ่ยเสียงเย็นชาไร้อารมณ์ เพียงสองคำ
เย่หลีในไข่ถึงกับงง: ???
ในใจพลันเดือดพล่านด้วยความอึดอัดและไร้เรี่ยวแรง
ตรงไหนน่าเกลียด?! เขายังไม่ได้พัฒนาเต็มที่เลยนะ!
เจ้าผู้เป็นเทพปีศาจสูงส่ง ตอนเกิดมา หรือว่าก็งามเลิศเลอตั้งแต่แรกเกิดหรือ?
เย่หลีในน้ำคร่ำโกรธจนแทบจะกลิ้งไปมา แต่ร่างกายอ่อนแอเต็มที ขยับไม่ได้เลย
ยังไม่ทันระบายความน้อยใจในใจ อาการไร้น้ำหนักก็ถาโถมเข้าใส่!
ไข่วิญญาณที่เย่หลีอาศัยอยู่ ถูกใครบางคนโยนขึ้นอย่างง่ายดาย แล้ว——พุ่งออกไป!