ปักเยียนเจินได้ยินเสียงนั้นก็ขมวดคิ้ว กำลังจะหันไปโวยวาย แต่พอเห็นว่าเป็นเหยินเจิน สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที ยังไม่ทันที่เหยินเจินจะเอ่ยปาก นางก็ลุกขึ้นก่อน คว้าข้อมือขวาของเขาไว้ แล้วเริ่มฟ้องเสียงดังด้วยสีหน้าไม่พอใจ
“ท่านอ๋อง ในที่สุดท่านก็กลับมาเสียที เก๋อเก๋อชีคนสารเลวนั่นคิดจะทำร้ายลูกของพวกเรา หากหม่อมฉันไม่ระวังตัว คงปล่อยให้นางทำสำเร็จไปแล้ว!”
เหยินเจินได้ยินนางเปิดปากมาก็ฟ้องร้อง จึงถอนหายใจเงียบ ๆ แล้วเอ่ยว่า
“ไม่ว่าอย่างไร เจ้าก็ไม่ควรลงมือด้วยตนเอง รอเปิ่นหวังกลับมาแล้ว ย่อมจัดการนางเอง ตอนนี้เจ้าอยู่ในช่วงเวลาสำคัญที่สุด”
ปักเยียนเจินฟังคำพูดของเขาแล้วรู้สึกเหมือนฟังคนผายลม ในใจนึกว่าไอ้หมาตัวนี้ช่างไร้ยางอายเหลือเกิน แต่ปากกลับเอ่ยว่า
“เฮ้อ ตอนนั้นหม่อมฉันก็โมโหมากจริง ๆ เก๋อเก๋อชีสนิทสนมกับหม่อมฉันมาโดยตลอด ใครจะคิดว่านางจะมีจิตใจอำมหิตถึงเพียงนี้ คิดทำร้ายเด็กที่ยังไม่ทันลืมตาดูโลก”
“โชคดีที่หม่อมฉันสังเกตเห็นสีหน้าของนางผิดปกติ จึงเกิดความสงสัยขึ้นมา มิฉะนั้นป่านนี้คงปล่อยให้นางทำสำเร็จไปแล้ว”
“คนใจร้ายเช่นนี้ไม่สมควรเกิดมาเป็นคน โชคดีที่นางทำไม่สำเร็จ มิฉะนั้น ต่อให้หม่อมฉันสับนางเป็นพันชิ้นก็ยังไม่หายแค้น!”
“ยิ่งไปกว่านั้น ความผิดฐานคิดทำร้ายองค์ชายในครรภ์ จะจัดการแค่กรอกยาให้นางกินได้อย่างไร”
“ท่านอ๋อง รีบมีรับสั่งประหารนางเถิด นางคิดทำร้ายองค์ชายในครรภ์ ช่างบังอาจไม่เห็นฟ้าดินเสียจริง”
ปักเยียนเจินร่ายคำพูดออกมาเป็นชุด ทุกประโยคล้วนเหน็บแนมกระทบกระเทียบ
เหยินเจินได้แต่ฟังจนขมับกระตุกระรัว ไม่อาจโต้แย้งได้สักคำ
เขาย่อมไม่อาจยอมรับว่าตนมีจิตใจอำมหิตอย่างที่ปักเยียนเจินกล่าวหา
ไม่คิดเลยว่าเก๋อเก๋อชีจะไร้ประโยชน์ถึงเพียงนี้ แม้แต่สีหน้ายังเก็บอาการไม่อยู่ ถูกซื่อหลานจับได้คาหนังคาเขา
เห็นเช่นนั้น เขาก็รีบเอ่ยขัด ก่อนปักเยียนเจินจะพ่นพิษต่อไป
“พอแล้ว พอแล้ว เจ้าอย่าตื่นเต้นเกินไป ระวังจะกระทบกระเทือนครรภ์ ส่วนเก๋อเก๋อชี เปิ่นหวังจะลงโทษนางอย่างหนักเอง”
ตอนนี้เขาอยากรีบกลบเรื่องนี้ให้ผ่านไป ส่วนเก๋อเก๋อชีจะถูกกำจัดก็ช่างปะไร ใครใช้ให้นางไร้ประโยชน์เองเล่า
ปักเยียนเจินแค่นเสียง สีหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด ก่อนกล่าวว่า
“หรือจะปล่อยคนสารเลวนั่นไปเช่นนี้ นางคิดทำร้ายองค์ชายในครรภ์เชียวนะ!”
เห็นนางยังไม่ยอมเลิกรา เหยินเจินก็รีบใช้ไม้ตายสุดท้ายของตน—ยอมเอาตัวเข้าแลก ขายเสน่ห์ที่ไม่มีอยู่จริง แล้วโอบปักเยียนเจินไว้พร้อมปลอบเสียงเบา
ท่าทางเช่นนั้นทำให้ปักเยียนเจินขยะแขยงแทบแย่ จนลืมไปเลยว่าจะตามเอาผิดเก๋อเก๋อชีต่อ
อย่างไรเสีย ผู้ชายที่ปักเยียนเจินเคยคบหาด้วยในอดีตก็ดีกว่าเหยินเจินไม่รู้กี่เท่า นางทนของน่าขยะแขยงเช่นนี้ไม่ไหวจริง ๆ
ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอย ทั้งอ้วนทั้งอัปลักษณ์ ทั้งที่มีฐานะสูงส่งเพียงนี้กลับไม่คิดดูแลรูปร่างเลยสักนิด ไม่รู้ว่าเหนียวซื่อหลานคนเดิมมองเห็นข้อดีอะไรในตัวเขา
ในใจนางก่นด่าอย่างไม่ไว้หน้า ทว่าภายนอกแสร้งทำเป็นไม่พอใจ แล้วบิดตัวหลบจากอ้อมแขนของเหยินเจิน
“ฮึ วันนี้หม่อมฉันไม่ค่อยสบาย เกรงว่าจะดูแลท่านอ๋องได้ไม่ดี ท่านอ๋องกลับไปพักที่เรือนหน้าจะดีกว่า”
เหยินเจินแสดงสีหน้าจนใจปนเอ็นดู เขารู้ว่านางไม่พอใจการกระทำของตน จึงกำลังงอนอยู่
แต่วันนี้เขาก็ไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อจริง ๆ จึงเอ่ยคำหวานอีกสองสามคำ แล้วทำตามใจปักเยียนเจิน กลับไปยังเรือนหน้า
หลังเหยินเจินจากไป ปักเยียนเจินก็อดขย้อนออกมาไม่ได้ นางถูกผู้ชายสารเลวอย่างเหยินเจินทำเอาคลื่นไส้
ตอนนี้ต้องหาอาหารเลิศรสมาช่วยปลอบประโลมเสียแล้ว
นางหันไปสั่งส่งจือให้กำชับครัวเล็ก ยกอาหารอร่อย ๆ มาให้มากมาย จากนั้นก็กินอย่างเอร็ดอร่อยจนหนำใจ
ตำหนักฮุ่ยหนิง
“เจ้าว่าอย่างไรนะ ท่านอ๋องไปตำหนักมี่เซี่ยวแล้วไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเลยหรือ เหนียวซื่อหลานทำถึงขนาดนั้น ยังไม่มีแม้แต่คำตำหนิหรือลงโทษหรือ”
สีหน้าของอี้เซียวดูย่ำแย่อย่างยิ่ง เก๋อเก๋อชีถูกเหนียวซื่อหลานกรอกยาถ้วยเดียวจนหมดสภาพแล้ว กลับยังแลกแม้แต่คำตำหนิไม่ได้
“ไร้ประโยชน์! ไร้ประโยชน์! พวกไร้ประโยชน์ทั้งนั้น! ท่านอ๋องช่างลำเอียงเสียจริง!”
อี้เซียวกัดฟันพูด ใบหน้าบิดเบี้ยวจนดูน่าเกลียดยิ่งนัก
“เจี้ยนชิว ไปบอกข่าวนี้ให้เก๋อเก๋อชีของพวกเรารู้เสีย”
อี้เซียวเน้นคำพูดสองสามคำสุดท้ายอย่างหนักแน่น
น่าเสียดายที่หลังเก๋อเก๋อชีรู้เรื่อง นอกจากจะยิ่งเกลียดชังอยู่ในใจแล้ว ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี ถึงอย่างไรตอนนี้นางก็หมดโปรดอย่างสิ้นเชิง ทั้งยังออกจากเรือนไม่ได้ สุขภาพก็ทรุดโทรมจนไม่อาจตั้งครรภ์ได้อีก
นางทำได้เพียงเก็บความแค้นที่มีต่อปักเยียนเจินและคนเหล่านั้นไว้ในใจ
ส่วนปักเยียนเจิน เรื่องนี้ไม่กระทบกระเทือนนางแม้แต่น้อย ชีวิตยังคงสุขสบายเช่นเดิม
หากไม่ใช่เพราะตั้งครรภ์และต้องควบคุมอาหาร นางคงกินอาหารเลิศรสในห้องเครื่องได้ทั่วทุกอย่างแล้ว
หลังจากวันนั้นเป็นต้นมา จวนอ๋องก็ดูสงบเรียบร้อยบนผิวหน้า
ปักเยียนเจินยิ่งอวดดีเสียกว่าเหนียวซื่อหลาน เพราะนางไม่ได้ชอบเหยินเจิน จึงไม่จำเป็นต้องเก็บงำอารมณ์อย่างเหนียวซื่อหลาน
จะให้ไปคารวะอี้เซียวหรืออะไรทำนองนั้น ย่อมเป็นไปไม่ได้
อี้เซียวโมโหจนปวดศีรษะอย่างหนักกับความอวดดีของนาง แต่กลับทำอะไรนางไม่ได้เลย
อี้เซียวจนปัญญา จึงต้องเข้าวังไปหาท่านป้าผู้แสนดีของนางอีกครั้ง เพื่อปรึกษาแผนทำให้แท้ง
ทว่าทั้งสองลงมือแล้ว ก็ยังทำอันตรายปักเยียนเจินไม่ได้แม้แต่น้อย
ปักเยียนเจินให้คนจากตระกูลเหนียวพาหมอและหมอตำแยเข้าจวนมาแต่เนิ่น ๆ แล้ว
คนเหล่านี้ล้วนเป็นคนของตระกูลเหนียว ไม่มีทางถูกซื้อตัวหรือข่มขู่ได้เด็ดขาด
พูดไปแล้ว ปักเยียนเจินยังอดอิจฉาเหนียวซื่อหลานไม่ได้ อย่างไรเสีย บิดามารดาและพี่ชายในครอบครัวก็รักและตามใจนางอย่างยิ่งจริง ๆ
โดยเฉพาะพี่ชายรองของนาง เหนียวเกิงเหยา พอได้รับจดหมายที่นางส่งไป ก็ส่งคนกับตั๋วเงินมาให้ทันทีโดยไม่ถามอะไรสักคำ
ทุกเรื่องที่นางเขียนถึงในจดหมาย เขาไม่เคลือบแคลงสงสัยเลยแม้แต่น้อย เลือกเชื่อใจนางทันที ครอบครัวเช่นนี้ชาติก่อนนางไม่เคยมี
เพราะแม่ของนางเองต่างหากที่เป็นมีดเล่มลึกที่สุดซึ่งแทงใส่นาง
เพราะคนในตระกูลเหนียวเชื่อใจและสนับสนุนนางอย่างไม่มีเงื่อนไข ปักเยียนเจินจึงยอมเปิดใจเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในความทรงจำให้พวกเขาฟังบ้าง อีกทั้งยังเล่าชะตาของตระกูลเหนียวให้เลวร้ายยิ่งกว่าในความทรงจำ บอกว่าทั้งครอบครัวจะไม่เหลือใครเลย
ปักเยียนเจินเองก็มีความเห็นแก่ตัวอยู่บ้าง เหตุผลที่นางบอกความจริงแก่คนในตระกูลเหนียว ข้อแรกคือใช้เป็นข้ออ้างอธิบายการเปลี่ยนแปลงนิสัยของตน ข้อสองคือผูกมัดตระกูลเหนียวให้แน่นแฟ้นกับนางยิ่งขึ้น
แต่ปักเยียนเจินไม่คิดเลยว่าคนในตระกูลเหนียวจะเด็ดขาดและแข็งกร้าวถึงเพียงนี้ หลังสืบทราบเรื่องทั้งหมด พวกเขาก็ลงมือทำให้เหยินเจินหมดสมรรถภาพอย่างไม่ลังเล
เมื่อปักเยียนเจินอ่านเนื้อหาในจดหมายลับที่ครอบครัวส่งมา จนเข้าใจว่าพวกเขาเขียนอะไร สมองของนางก็ชะงักไปชั่วขณะ
ในใจเกิดคำถามขึ้นมาว่า ทำแบบนี้ได้ด้วยหรือ
ชาติก่อนนางไม่ใช่คนจีน แม้จะรู้ว่าจีนมีสิ่งลึกลับมากมาย ทั้งยังมีแพทย์แผนจีนที่น่าอัศจรรย์ แต่ถึงกับทำให้ผู้ชายหมดสมรรถภาพได้โดยไม่รู้ตัว นางอดทึ่งไม่ได้ว่าแพทย์แผนจีนช่างวิเศษจริง ๆ
ผ่านไปไม่กี่วัน ตอนเหยินเจินร่วมหลับนอนกับอนุคนหนึ่งในห้องของนาง เขาก็พบว่าเจ้าน้องชายของตนกลับใช้การไม่ได้เสียแล้ว!
ไม่ว่าอนุจะยั่วยวนเขาอย่างไร เจ้าน้องชายก็ไม่ยอมผงาดขึ้นมา
คราวนี้ทำเอาเขาตกใจจนหน้าซีด รีบลุกขึ้นด้วยสีหน้าเย็นชาแล้วกลับไปยังเรือนหน้า ทิ้งอนุไว้บนเตียงด้วยใบหน้าขาวซีด นางนึกว่าตนปรนนิบัติไม่ดีตรงไหนจนทำให้ท่านอ๋องไม่พอใจ
เมื่อกลับถึงเรือนหน้า เหยินเจินก็เรียกหมอประจำจวนมาทันทีในคืนนั้น
น่าเสียดาย ยาที่เขาได้รับเป็นยาลับซึ่งตระกูลเหนียวตามหามาอย่างยากลำบาก ฤทธิ์ยารุนแรงอย่างยิ่ง ชาตินี้เขาไม่มีวันฟื้นตัวได้อีก ทำได้เพียงเป็นขันทีที่ยังมีเจ้าน้องชายอยู่เท่านั้น
เมื่อได้ฟังผลตรวจจากหมอประจำจวน เหยินเจินก็แทบคลุ้มคลั่ง รีบสั่งให้คนสนิทไปตามหมอชายผู้เชี่ยวชาญด้านบุรุษมาทันที
ทั้งยังสั่งคนให้สืบอย่างลับ ๆ ว่าใครเป็นคนทำร้ายเขากันแน่
คนแรกที่เขานึกสงสัยในใจคือตระกูลเหนียว และเขาก็เริ่มตรวจสอบตระกูลเหนียวเป็นอันดับแรก
น่าเสียดายที่ตรวจสอบไปมาอย่างไรก็ไม่พบว่าตระกูลเหนียวมีอะไรผิดปกติ
กลับกลายเป็นว่าคนของเขาพบความผิดปกติของพระสนมเต๋อเฟยในวัง
เขานึกถึงช่วงก่อนหน้านี้ที่ตนไปตำหนักของพระมารดาหลายครั้ง เพราะเรื่องครรภ์ของเหนียวซื่อหลาน หรือแท้จริงแล้วพระมารดาเป็นคนทำร้ายเขา?
ตระกูลอู่ยาเป็นตระกูลเสื้อว่าน มีตำรับยาลับที่ไม่เปิดเผยอยู่ในมือมากมาย เรื่องนี้เขารู้ดี
อีกทั้งหมอประจำจวนก็เคยบอกว่ายาที่เขาได้รับเป็นยาลับซึ่งพบเห็นได้ยากมาก
เพียงแค่คิดถึงความเป็นไปได้นี้ เขาก็เจ็บปวดใจอย่างยิ่ง ทั้งสับสนและหวาดกลัวอยู่ตลอดเวลา
น่าเสียดายที่ผลลัพธ์ไม่เปลี่ยนแปลงไปเพียงเพราะเขาสวดภาวนา เขามองจดหมายลับในมือ สีหน้าค่อย ๆ มืดมนและเย็นชา
ร่างกายสั่นเทาเพราะความโกรธเล็กน้อย ชั่วพริบตาถัดมา จดหมายในมือก็ถูกเขาฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยด้วยโทสะ
ซูเพย์เชิงที่ยืนอยู่ด้านข้างเห็นเหยินเจินเป็นเช่นนี้ ก็แทบอยากหายตัวไปเสียตรงนั้น เจ้านายของเขามีไอเย็นแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศกดดัน สีหน้าก็ดูเลวร้ายเหลือเกิน
เหยินเจินไม่คิดเลยว่าผู้อยู่เบื้องหลังจะเป็นพระมารดาของตนจริง ๆ พระมารดาถึงกับลงมือทำร้ายเขา!
เพราะเหตุใด! เขาเป็นบุตรแท้ ๆ ของพระมารดานะ!!
เหตุใดพระมารดาถึงใจร้ายกับเขาเช่นนี้!
เหยินเจินหลับตาลงแน่น เขายังคงไม่อาจเชื่อผลลัพธ์นี้ได้ เขาต้องเข้าวังไปถามให้รู้เรื่อง!