หลังออกจากแดนลับโจวหลาน เจี่ยนฟูหว่านก็หายตัวไปโดยไม่รู้ว่าไปที่ใด ว่างซูคิดว่า นางคงไปอยู่กับศิษย์พี่ใหญ่กระมัง
นางนำดอกกุหลาบหน้าผีไปมอบให้ศิษย์พี่สอง
หอยาของศิษย์พี่สองแบ่งเป็นสองชั้น ชั้นหนึ่งใช้ปรุงยาและหลอมยาลูกกลอน ส่วนชั้นสองเป็นห้องนอน ห้องหนังสือ และห้องน้ำชาของศิษย์พี่สอง
ว่างซูส่งยาเสร็จแล้วก็นั่งดื่มชาเป็นเพื่อนศิษย์พี่สองอยู่สองสามถ้วย พูดคุยเรื่องสนุก ๆ เบื้องล่างเขา จากนั้นก็ฉวยของบางอย่างจากศิษย์พี่มาอีกเล็กน้อย ก่อนกลับไปยังโถงดูแลกิจการ
เดือนนี้งานในโถงดูแลกิจการไม่มากนัก เหล่าศิษย์ทำงานไปตามขั้นตอน ยังพอมีเวลาว่างมารวมกลุ่มพูดคุยกัน
ว่างซูเจ้าเล่ห์กว่าใคร นางหาชั้นหนังสือสองแถวมาบังตัว แล้วเอนกายนอนบนเก้าอี้ หลับสนิทจนไม่รู้วันรู้คืน
ระบบทนดูต่อไปไม่ไหว จึงเปิดเพลงให้นางฟังเพลงหนึ่ง
ว่างซูสะดุ้งตื่นขึ้นมา แทบตกใจจนฉี่ราด
“โอ๊ย ระบบ เจ้านี่มันร้ายกาจเกินไปแล้ว”
【นางเอกอยู่หน้าประตู】
“เกี่ยวอะไรกับข้า” ว่างซูหยิบหนังสือมาวางปิดหน้า แล้วหลับต่อ
【ภารกิจยังจะทำอยู่หรือไม่】
“ค่าความชอบติดลบไปแปดสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว เจ้าจะให้ข้าทำอย่างไร”
【นั่นก็เพราะเจ้ายังดีกับนางไม่พอ】
ว่างซูหัวเราะด้วยความโมโห “ข้ายังดีกับนางไม่พออีกหรือ”
ตลอดปีที่ผ่านมา นางเอกขาดอะไร ว่างซูก็หามาให้ทุกอย่าง
นางเอกบาดเจ็บ นางก็ส่งยาไปให้ นางเอกอยากกินอะไร นางก็ลงเขาไปซื้อมาให้ นางเอกใช้กระบี่ไม่เป็น นางก็สอนทีละขั้น นางเอกบ่นว่าเสื้อผ้ายาวเกินไป ว่างซูก็แอบแก้ให้สั้นลงตลอดทั้งคืน
เรื่องเหล่านี้มีมากมายจนยากจะบอกได้ว่าว่างซูทำไปตั้งเท่าไร