แดนลับโจวหลานตั้งอยู่ภายในสำนักสุริยันจันทรา ทางเข้าเป็นเหมือนถ้ำที่ถูกผนึกไว้ มืดดำสนิท เพียงยืนอยู่หน้าถ้ำก็สัมผัสได้ถึงไอเย็นที่พัดปะทะใบหน้า ทว่าพอก้าวเข้าไปข้างในกลับพบว่าเป็นอีกโลกหนึ่ง
หลังจากว่างซูกับเจี่ยนฟูหว่านผ่านทางเข้าแดนลับมาได้ สิ่งที่เห็นตรงหน้าก็คือเมฆหมอกที่ทับถมกันเป็นชั้น ๆ
ต้นไม้ขึ้นอยู่เบาบาง มีเพียงไม่กี่ต้นตั้งตระหง่านอยู่บนทุ่งกว้าง ถูกหมอกบดบังไว้ หากเดินห่างออกไปก็อาจหลงทางได้ง่าย
ศิษย์ทุกคนที่เข้าแดนลับโจวหลานต่างถือโคมนำทางคนละดวง
เมื่อถือโคมนำทางที่ทำจากกระดูกอสูรไว้ ก็จะไม่ถูกภาพมายาในแดนลับลวงตา
เจี่ยนฟูหว่านเดินตามหลังว่างซู พื้นหญ้าใต้เท้านุ่มและขึ้นหนาทึบ มีดอกไม้เล็กสีขาวที่ไม่รู้จักผลิบานอยู่ ดอกไม้แต่ละดอกมีดวงตาสีแดงงอกอยู่บนกลีบคู่หนึ่ง
มองแวบแรกยังนึกว่าเป็นดวงตาจริง ๆ
“ศิษย์พี่สาม นี่ดอกอะไรหรือคะ”
“เป็นดอกกุหลาบหน้าผีเหมือนกัน แต่เป็นดอกเพศผู้ ไม่มีคุณค่าทางยา ดอกที่เราต้องหาเป็นดอกเพศเมีย ดอกเพศเมียมีสีแดง และมีดวงตาสีแดงดำคู่หนึ่งบนกลีบ” ว่างซูอธิบาย พลางหันกลับไปมอง
เจี่ยนฟูหว่านยิ้มให้เธอ ไม่มัวสนใจสิ่งต่าง ๆ ริมทางอีก แล้วเดินชิดว่างซูไปด้วยกัน
“ศิษย์พี่เพิ่งมาที่นี่เป็นครั้งแรกหรือคะ”
“ไม่ใช่ เมื่อก่อนเคยตามอาจารย์มา แล้วก็เคยตามศิษย์พี่สองมาด้วย”
ภายในแดนลับกว้างใหญ่และลึกลับ ทั้งยังอบอวลไปด้วยไอเย็นชวนขนลุก
เจี่ยนฟูหว่านสังเกตเห็นสิ่งที่ไม่ใช่ทั้งคนและผีลอยอยู่ในหมอก แต่เพราะทั้งสองถือโคมนำทาง สิ่งเหล่านั้นจึงไม่กล้าเข้ามาใกล้โดยพลการ ได้แต่ลอยวนเวียนอยู่รอบ ๆ