กลับมาถึงเรือนหญิง เจี่ยนฟูหว่านนั่งอยู่ในห้องด้วยสีหน้าหม่นหมอง ปลายนิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ พลางมองชาจืดครึ่งถ้วยที่สะท้อนแสงจันทร์ ครุ่นคิดถึงบางสิ่ง
คู่หมั้น…………
ศิษย์พี่ใหญ่ต้องเป็นของนางเท่านั้น
ส่วนคู่หมั้นที่เป็นมนุษย์ธรรมดาคนนั้น ก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่ง จะกำจัดนางทิ้งไม่ใช่เรื่องง่ายดายหรอกหรือ
คิดมาถึงตรงนี้ เจี่ยนฟูหว่านก็ยกมุมปากขึ้น ยิ้มบาง ๆ
แต่ควรฆ่านางอย่างไรดี?
จะทำลายใบหน้าของนาง หรือบดกระดูกโปรยเถ้าธุลี หรือทำลายความบริสุทธิ์ของนาง?
เจี่ยนฟูหว่านรู้สึกว่าไม่มีวิธีไหนเหมาะสม
นางต้องหยั่งเชิงท่าทีของศิษย์พี่ใหญ่ที่มีต่อคู่หมั้นคนนี้ก่อน และจะปล่อยให้ใครล่วงรู้การกระทำของตนไม่ได้เด็ดขาด
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดของนาง เจี่ยนฟูหว่านหงุดหงิดจนวางถ้วยชาลงเสียงดัง ก่อนลุกไปเปิดประตู
ว่างซูถือถุงขนมยืนอยู่หน้าประตู “ศิษย์น้องไม่รู้ว่าชอบกินหรือเปล่า นี่เป็นขนมยาที่ศิษย์พี่สองทำไว้ ช่วยปรับสมดุลรากวิญญาณ ขจัดสิ่งเจือปน และเป็นประโยชน์ต่อการบำเพ็ญเพียร”
เจี่ยนฟูหว่านกล่าวขอบคุณว่างซู รับขนมมาแล้วเอ่ยว่า “ศิษย์พี่จะเข้ามานั่งสักหน่อยไหม?”
ว่างซูมองเข้าไปในห้องด้วยความสงสัย ดอกกล้วยไม้บนขอบหน้าต่างหายไปแล้ว ของที่นางให้คนจัดเตรียมไว้ก็หายไปจากในห้องจนหมด
หรือว่านางเอกไม่ชอบ?
“ได้สิ” ว่างซูกวาดตามองการจัดวางในห้อง ซึ่งแตกต่างจากที่นางเคยจัดไว้อย่างมาก
ทั้งสองนั่งลง เจี่ยนฟูหว่านรินชาให้ว่างซูถ้วยหนึ่ง ก่อนแกะกระดาษน้ำมันออก หยิบขนมขึ้นมาชิ้นหนึ่ง แต่ไม่ได้กินเอง กลับยื่นไปจ่อริมฝีปากว่างซู