ว่างซูกลัวว่านางจะโทษตัวเอง จึงอธิบายว่า “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า เจี่ยนฟูหว่านขังข้าไว้ ม่านอาคมนั้นมีเพียงคนธรรมดาเท่านั้นที่ผ่านได้ ข้าจึงทำลายรากวิญญาณของตัวเองเพื่อหนีออกมา เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณหนูกู้แม้แต่น้อย”
กู้ชิวสุ่ยเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะบอกว่างซูว่า
“หลังจากข้าตายแล้ว รบกวนคุณหนูว่างฝังข้าไว้กับกู้เหนียนด้วยนะ เป็นข้าเองที่ทำร้ายเด็กคนนั้น ข้าไม่ควรให้เขาไปหาเจ้าเลย เขายังเด็กนัก ไม่รู้อะไรเลย”
นี่เป็นเรื่องที่กู้ชิวสุ่ยรู้สึกผิดมากที่สุด
นางไม่ได้ตั้งใจทำให้กู้เหนียนตาย แต่กลับเป็นต้นเหตุทางอ้อมที่ทำให้เขาต้องตาย
“ได้...” ว่างซูรับปาก
……………………
เรื่องศิษย์พี่สามแห่งสำนักสุริยันจันทราหายตัวไปเป็นที่โจษจันไปทั่ว หมิงเยวียนประมุขสำนักสั่งให้ศิษย์สำนักในออกตามหาสาเหตุ ผ่านไปสามเดือนจึงพบว่างซูในกระท่อมหลังเล็กใกล้ภูเขารกร้างแห่งหนึ่ง
เมื่อหมิงเยวียนได้พบศิษย์คนที่สามของตนอีกครั้ง สีหน้าก็ชะงักไปโดยไม่รู้ตัว
แม้ศิษย์คนที่สามของเขาจะไม่ได้มีระดับบำเพ็ญเพียรโดดเด่นนัก แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นคนธรรมดาไปแล้ว
ภายในโถงใหญ่ ว่างซูยืนอยู่กลางโถง
กู้ฉือเซี่ยนกับเจี่ยนฟูหว่านยืนอยู่ข้างหมิงเยวียนคนละด้าน เยียนเกอมาถึงช้า สายตาเหลือบมองว่างซูแล้วก็ชะงักไปเช่นกัน
“ศิษย์น้องสาม เจ้าไปเจออะไรมาหรือ”
“ข้าทำลายรากวิญญาณของตัวเอง ศิษย์พี่” ว่างซูอธิบายให้ศิษย์พี่สองฟัง
หมิงเยวียนขมวดคิ้ว “เหตุใดถึงทำเช่นนั้น”
ว่างซูมองเจี่ยนฟูหว่านที่อยู่ด้านหลังอาจารย์ ใบหน้าราวกับหุ่นเชิดของเจี่ยนฟูหว่านไร้รอยยิ้ม จ้องว่างซูเขม็ง
สายตาของทั้งสองสบกันเพียงชั่วครู่ ก่อนว่างซูจะเป็นฝ่ายเบือนหน้าหนี