“ศิษย์พี่ ท่านไม่ควรตามมา”
“ข้าแค่เป็นห่วงเจ้า” ว่างซูประคองถ้วยชาไว้ จิบน้ำชาชุ่มคอ
ขนมอร่อยก็จริง แต่ถึงอย่างไรก็เป็นของโลกมนุษย์ กินมากไปย่อมเป็นอุปสรรคต่อการบำเพ็ญ
เฮ้อ แต่มันอร่อยเกินไปจริง ๆ
น่าเสียดายที่มีแค่นิดเดียว
ตอนกลับค่อยไปค้นเอาจากห้องคุณหนูกู้สักหน่อยก็ได้
ว่างซูนึกถึงเรื่องนี้ จึงไม่ทันสังเกตว่าตนพูดอะไรออกไป ยิ่งไม่ทันสังเกตสายตาของเจี่ยนฟูหว่านที่มองมายังนางหม่นลง ก่อนจะเบือนหนีไปอย่างสงบนิ่ง
ระบบแจ้งเตือน ค่าความชอบปัจจุบัน 5%
ว่างซูชะงักไป มือที่ถือถ้วยชาสั่นเล็กน้อย
ค่าติดลบกลับกลายเป็นค่าบวกแล้ว
น่ายินดีจริง ๆ
แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่ได้ดีใจนัก
ค่าความชอบแค่ 5% ก็ยังอยู่แค่ตรงขอบเหวแห่งความตายเท่านั้น
“ศิษย์น้อง เล่าเรื่องที่เจ้าพบกับศิษย์พี่ใหญ่ให้ข้าฟังได้ไหม”
ก่อนหน้านี้ว่างซูไม่เคยถามเรื่องนี้ ตอนนั้นนางกับนางเอกไม่ลงรอยกัน แถมค่าความชอบยังติดลบมากเกินไป หากถามขึ้นมาอาจทำให้นางเอกสงสัยได้ง่าย
แต่ตอนนี้นางอยากลองดูสักครั้ง
อยากรู้ว่าค่าความชอบของนางเอกจะลดลงง่าย ๆ หรือไม่
พอถามออกไป สีหน้าของนางเอกก็เปลี่ยนไปจริง ๆ เพียงแต่ไม่ได้มีปฏิกิริยารุนแรงนัก ส่วนใหญ่เป็นเพราะรำคาญที่ว่างซูชอบถามเรื่องไม่เข้าเรื่อง
“ศิษย์พี่อยากรู้หรือ”
“อื้ม” ว่างซูวางแขนทั้งสองข้างซ้อนกันบนโต๊ะ แล้วพยักหน้าอย่างผู้ฟังที่ตั้งใจที่สุด
“ตอนนั้นข้าเพิ่งหนีออกมาจากเงื้อมมือพวกพ่อค้าคน ทั้งตัวมีแต่บาดแผล ข้าคิดว่าตัวเองคงต้องตาย ทั้งหิวทั้งเจ็บ จนกระทั่งมีคนมาช่วยข้าไว้”