ก่อนจากไป ว่างซูซื้อแป้งแผ่นห่อใหญ่ให้เด็กขอทาน บอกให้เขาซ่อนไว้ค่อย ๆ กิน แล้วยังให้เงินเขาอีกจำนวนหนึ่ง
เงินมีไม่มากนัก ให้มากกว่านี้เด็กคนนี้ก็ถือไม่ไหว อีกทั้งยังเสี่ยงถูกเด็กขอทานคนอื่นหมายตา
พอเห็นว่างซูกำลังจะไป เด็กขอทานก็ไม่รู้ว่าเกิดบ้าอะไรขึ้นมา ถึงกับพุ่งออกมาจากศาลเจ้าร้าง วิ่งเซถลาไล่ตามไปจนถึงปากตรอก แล้วยังสะดุดล้มลงในโคลนอีกด้วย
เสียงเคลื่อนไหวด้านหลังทำให้ว่างซูสะดุ้งตกใจ หันกลับไปมองก็เห็นเด็กคนนั้นลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล ก่อนจะเดินตามเธอมาเงียบ ๆ ไม่ร้องไห้ไม่โวยวาย
“ทำไมเจ้าออกมาอีกแล้ว...”
“พี่สาว...” เด็กขอทานเช็ดน้ำตา ตอนล้มลงกับพื้นเจ็บมาก ทั้งข้อศอกและหัวเข่าถลอกเป็นแผล
“พี่สาว... ข้าขอติดตามพี่ได้ไหม?”
“ข้าไม่ใช่ศิษย์สำนักเฟินเฉิน”
เด็กขอทานไม่เข้าใจ เขามองว่างซูด้วยดวงตาแดงก่ำ คงพอรู้ว่าหญิงสาวเองก็รับเขาไว้ไม่ได้ จึงก้มหน้าหงอย ๆ
ใช่ว่าว่างซูจะช่วยเขาไม่ได้ เพียงแต่จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงคิดถึงที่ที่เหมาะสมแห่งหนึ่ง
“เจ้าแค่อยากมีที่ที่ได้กินอิ่มและมีชีวิตอยู่ใช่ไหม?”
เด็กขอทานพยักหน้า
“ถ้าอย่างนั้นก็ง่ายแล้ว ข้าจะพาเจ้าไปพบคนคนหนึ่ง ดูว่านางจะรับเจ้าไว้หรือไม่”
“ข้าติดตามพี่ไม่ได้หรือ?”
“ไม่ได้ ข้าเป็นผู้บำเพ็ญเพียร สำนักก็ไม่อนุญาตให้พาคนนอกเข้าไปด้วย วางใจเถอะ พี่สาวคนนั้นทั้งงดงามทั้งมีเมตตา ย่อมไม่ปล่อยให้เจ้าลำบากแน่”
ว่างซูพูดเป็นตุเป็นตะ พลางหิ้วเด็กขอทานข้ามเข้าไปในเรือนใหญ่ของตระกูลกู้ จากนั้นก็ปีนหน้าต่างเข้าไปในห้องส่วนตัวของคุณหนูกู้อย่างคุ้นเคยอีกครั้ง