เจี่ยนฟูหว่านรู้ดีว่ากู้ชิวสุ่ยต้องส่งคนมาแน่ จึงจัดการคนที่ประตูสำนักไว้ล่วงหน้า เพื่อให้พวกเขาไปตามหาว่างซู
ช่วงนี้โถงดูแลกิจการไม่มีงานมากนัก ว่างซูจึงบำเพ็ญเพียรอยู่ที่เขาด้านหลัง
เมื่อเห็นเจี่ยนฟูหว่าน นางก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
ตลอดปีที่ผ่านมา เจี่ยนฟูหว่านมาหานางนับครั้งได้
ว่างซูเก็บพลังปราณ แล้วเชิญอีกฝ่ายไปนั่งที่โต๊ะหินด้านข้าง รินน้ำชาไว้ตรงหน้า ส่วนตัวเองก็รินมาหนึ่งถ้วย ประคองไว้ในอุ้งมือแล้วจิบช้า ๆ สองสามคำ
“วันนี้ศิษย์น้องเล็กมีเวลามาหาข้าได้อย่างไร”
“ข้ามาเยี่ยมศิษย์พี่ ไม่ได้หรือ” เจี่ยนฟูหว่านยกถ้วยชาขึ้นเขย่าเบา ๆ ก่อนยกขึ้นจิบ
“ชาที่ศิษย์พี่ชงอร่อยขึ้นทุกปีเลย”
ว่างซู: “…………”
นางเอกคนนี้จู่ ๆ ก็พูดจาหวานหูขึ้นมา ชวนขนลุกชะมัด
“เจ้าเป็นอะไรไปหรือ” ว่างซูมองนางอย่างประหลาดใจ
เจี่ยนฟูหว่าน: “……………”
“ศิษย์พี่อย่าคิดว่าข้าน่าเบื่อขนาดนั้นสิ”
“ข้านึกว่าเจ้าถูกผีสิงเสียอีก” ว่างซูยกมุมปากยิ้ม แล้วแกะส้มออกครึ่งหนึ่ง ก่อนยื่นอีกครึ่งให้เจี่ยนฟูหว่าน “กินไหม”
เจี่ยนฟูหว่านรับส้มมา กลับยื่นไปจ่อปากว่างซูแทน “ศิษย์พี่กินเถอะ ข้ากลัวกินมากแล้วจะอ้วน”
“ตอนนี้เจ้าพูดจาน่าตบขึ้นทุกวัน ความรู้สึกเมื่อครู่เป็นแค่ภาพลวงตาจริง ๆ” ว่างซูหัวเราะเบา ๆ ในใจ สมแล้วที่เป็นเจี่ยนฟูหว่าน ไม่เปลี่ยนไปสักนิด
พูดจาราวกับเคลือบยาพิษ ที่แท้ก็ตั้งใจมาหาเรื่องให้นางหงุดหงิดโดยเฉพาะ