หลังวันเกิดของคุณหนูกู้ผ่านไปเพียงวันเดียว ก็มีข่าวว่านางล้มป่วยหนัก นับแต่นั้นมาก็นอนป่วยติดเตียงอยู่เป็นปี แม้แต่คู่หมั้นอย่างกู้ฉือเซี่ยนก็ยังแทบไม่ได้มาเยี่ยมนาง
ท่านประมุขกู้พาบุตรสาวคนโปรดไปหาหมอ หมอมาแล้วก็ไป ไปแล้วก็มาไม่รู้กี่คน แต่ก็ยังตรวจหาสาเหตุของโรคไม่พบ
ยิ่งกู้ชิวสุ่ยเป็นเช่นนี้ จดหมายจากกู้ฉือเซี่ยนก็ยิ่งน้อยลง
ฤดูใบไม้ผลิปีถัดมา
ดอกท้อบนเขาด้านหลังสำนักสุริยันจันทราบานสะพรั่ง
ทั่วทั้งผืนป่าราวกับฤดูใบไม้ผลิไม่เคยลาจาก
นางเอกมีพรสวรรค์ด้านการบำเพ็ญไม่น้อย ฝีมือแซงหน้าว่างซูไปนานแล้ว
ทุกเดือนอาจารย์จะเรียกนางเข้าพบเป็นการส่วนตัวหนึ่งครั้ง เพื่อถ่ายทอดเคล็ดวิชาให้นางโดยเฉพาะ
เจี่ยนฟูหว่านค่อย ๆ ฟังออกว่าอาจารย์ตั้งใจจะมอบสำนักสุริยันจันทราให้นางสืบทอด
นางแปลกใจอยู่บ้าง เพราะคิดว่าคนที่อาจารย์เห็นแววมากที่สุดคือศิษย์พี่ใหญ่
หมิงเยวียนได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้ม
“แม้ฉือเซี่ยนจะมีพรสวรรค์ แต่ก็ใจร้อนอยากประสบความสำเร็จเกินไป อาจารย์ไม่วางใจจะมอบสำนักให้เขา พรสวรรค์ของเจ้าก็ดีไม่แพ้ศิษย์พี่ใหญ่ของเจ้า”
เจี่ยนฟูหว่านขมวดคิ้ว “แล้วเหตุใดจึงไม่ใช่ศิษย์พี่สองหรือศิษย์พี่สามเล่า”
“ศิษย์พี่สองของเจ้าหมกมุ่นกับการหลอมโอสถและวิชาแพทย์ ต่อให้อาจารย์ฝืนยกสำนักให้นาง นางก็อาจไม่ยอมรับผิดชอบ บีบคั้นนางมากเข้า นางอาจวางมือแล้วจากไปเลยก็ได้”
“ส่วนศิษย์พี่สามของเจ้าเคยบอกอาจารย์ว่าไม่อยากสืบทอดสำนัก”