เจี้ยอินก้าวขึ้นมาข้างหน้า ริมฝีปากขยับเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าต้องการช่วยแก้ต่างให้ศิษย์น้องของตนสักสองสามคำ
ทว่ายังไม่ทันได้เปล่งเสียง สายตาของนักพรตอาภรณ์เทาก็หันมาทางเขา น้ำเสียงแฝงความกระจ่างแจ้งราวกับมองทะลุทุกสิ่ง “เจี้ยอิน เจ้าอย่าเพิ่งพูดเลย”
เสียงของเจี้ยอินพลันติดค้างอยู่ในลำคอ
นักพรตอาภรณ์เทามองเขาแล้วกล่าวต่อ “ข้ารู้ว่าเจ้าอยากพูดอะไร ก็ไม่พ้นว่าข้าเข้าใจจุ่นถีผิด เขาไม่มีทางคิดเช่นนั้นหรอก แต่ลองดูสภาพจุ่นถีตอนนี้สิ หน้าซีดเขียว ริมฝีปากขาวเผือด พูดไม่ออกแม้แต่ครึ่งคำ เจ้าว่าถ้าพูดออกไปแล้ว ตัวเจ้าเองจะเชื่อหรือ?”
ริมฝีปากของเจี้ยอินขยับอยู่ครู่หนึ่ง ท้ายที่สุดก็ไม่ได้โต้แย้ง
นักพรตอาภรณ์เทาไม่หยุดเท่านั้น น้ำเสียงยิ่งคมกริบขึ้น “อีกอย่าง เจี้ยอิน เจ้าเองก็ใช่ว่าจะบริสุทธิ์ไร้มลทิน จุ่นถีเที่ยวก่อเรื่องไปทั่วโลกบรรพกาล ราวกับไม้กวนสิ่งโสโครก คอยหาเรื่องใส่ตัวไม่หยุด หากไม่ได้รับความเห็นชอบและการตามใจจากเจี้ยอินอย่างเจ้า คนเดียวอย่างเขาจะก่อคลื่นลมได้สักแค่ไหน?”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงเย็นชาเจือแววเย้ยหยัน “พี่น้องอย่างพวกเจ้าวางแผนได้แยบคายนัก จุ่นถีคอยก่อความปั่นป่วนอยู่ภายนอก ฉกชิงทรัพยากรอย่างโจ่งแจ้ง ส่วนเจ้าอยู่ทางตะวันตก บำเพ็ญอย่างสบายใจ ใช้พลังฝีมือของตนหนุนหลังเขา คนหนึ่งรับบทผู้ร้าย อีกคนรับบทคนดี ต่อให้ชื่อเสียงจุ่นถีย่ำแย่เพียงใด ชื่อเสียงของเจี้ยอินอย่างเจ้าก็ยังไม่เสียหาย นี่แหละเหตุผลที่คนมากมายเกลียดจุ่นถีจนเข็ดฟัน แต่กลับทำอะไรพวกเจ้าไม่ได้”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของเจี้ยอินก็ซีดลงเล็กน้อย
เขาไม่ได้โต้แย้ง เพียงก้มหน้าลง เพราะทุกคำที่นักพรตอาภรณ์เท้ากล่าวล้วนเป็นความจริง!
แผนการระหว่างเขากับจุ่นถีก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ เขารับหน้าที่บำเพ็ญสะสมพลัง เพื่อเป็นหลักหนุนให้จุ่นถี ส่วนจุ่นถีรับหน้าที่ออกไปฉกชิงทรัพยากรจากที่ต่าง ๆ แล้วนำมาเลี้ยงดูการบำเพ็ญของทั้งคู่ คนหนึ่งบุกตะลุยอยู่ภายนอก อีกคนมั่นคงอยู่เบื้องหลัง พี่น้องสองคนประสานงานกันได้อย่างรู้ใจ จึงผงาดขึ้นมาได้ท่ามกลางความแร้นแค้นของดินแดนตะวันตก