อีกด้านหนึ่ง
ตอนที่ซานใหญ่ผลักประตูบ้านเข้ามา เตาตั้งครัวเย็นเฉียบ
แม่ของเขานั่งอยู่บนขอบเตียงอิฐ เย็บพื้นรองเท้า เชือกป่านพันรอบนิ้วสองรอบ แล้วดึงขึ้น ฉึก! เสียงหนึ่ง
พ่อของเขานอนพิงหัวเตียง ร่างถูกคลุมด้วยผ้าห่มเก่าที่ไส้ฝ้ายทะลักออกมา ไอสองสามครั้ง เสมหะติดอยู่ในคอ ครืดคราด ๆ
"กลับมาทำไมตอนนี้เนี่ย?!"
แม่เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้า ขมวดคิ้วเล็กน้อย "ฟืนของวันนี้ผ่าเสร็จแล้วหรือยัง?"
ซานใหญ่ยืนอยู่ที่หน้าประตู ปลายแขนเสื้อแจ็คเก็ตบุนวมยังเปื้อนเศษหิมะ
เขาอ้าปาก ยังไม่ทันได้พูดอะไร แม่ของเขาก็พูดอีกครั้ง
"เตาไฟบ้านพี่ชายแกไม่ค่อยติดไฟ บ่ายนี้ไปช่วยล้วงปล่องให้หน่อย"
"ผม..."
"อ้อ แล้วก็ กระดูกซี่โครงที่แบ่งเมื่อวาน เมื่อกี้ให้พี่สะใภ้แกเอาไปแล้ว"
"หลานชายแกกำลังโต ต้องบำรุง"
"แกตัวโต ๆ แบบนั้น ไม่ขาดของกินพวกนั้นหรอก"
ซานใหญ่อ้าปาก กลืนคำพูดประโยคนั้น "ผมไม่กินได้ แต่พ่อผมต้องกิน" กลับลงไป
เขานั่งยอง ๆ อยู่ข้างประตู สองมือวางบนเข่า มองพื้น "แม่ครับ"
"หืม?"
"ผม... ผมไม่อยากไปช่วยงานบ้านพี่ชาย..."
มือที่เย็บพื้นรองเท้าของแม่เขาหยุดชะงัก เงยหน้ามองเขา "แล้วแกอยากไปไหน? แกทำอะไรได้อีก?"
"ผม... มีคนจะพาผมเข้าป่า"
"เข้าป่า?"
เสียงแม่เขาแหลมขึ้น "เข้าป่าไปทำไม?!"
"ล่าสัตว์"
สองคำนี้หลุดออกไป ทั้งบ้านเงียบไปชั่วขณะ