"มัน...มันมองฉัน"
เดินออกไปได้ระยะหนึ่ง จู่ๆ ซานใหญ่ก็ชี้ไปที่ท่าเสวี่ยพร้อมกับพูดเสียงเบา
"มันจำคนได้ ต่อไปมันจะไม่กัดแกแล้ว" หลินเซิ่งลี่พูดอย่างไม่ใส่ใจ
ซานใหญ่คิดอยู่นาน พยักหน้า: "มันชื่ออะไร?"
"ท่าเสวี่ย"
ซานใหญ่ก้มลงมองหมาดำตัวนั้น
ดำสนิทเหมือนก้นหม้อ
"ท่าเสวี่ย?"
"อื้ม"
ซานใหญ่คิดอีกครั้ง: "ชื่อดี"
หลินเซิ่งลี่มุมปากกระตุกเล็กน้อย ไม่พูดอะไร
คนสอง คน สองหมา เดินเหยียบหิมะมุ่งหน้าไปทางภูเขา
ตะวันขึ้นสูงแล้ว เงาของต้นเบิร์ชทอดลงบนพื้นหิมะ เป็นริ้วยาวๆ เข้มบ้างจางบ้าง
จากทิศทางสถานีไม้ที่อยู่ไกลออกไป เสียงตัดไม้ดังอู้อี้ลอยมา
จุยเฟิงวิ่งนำหน้า จู่ๆ ก็หยุด หันกลับมา เห่าหนึ่งครั้ง
ท่าเสวี่ยไม่สนใจ มุ่งหน้าเดินต่อไปอย่างมั่นคง
ซานใหญ่เดินตามหลังท่าเสวี่ย ฝีเท้ายังหนักหน่วง แต่ละก้าวจมเป็นหลุมลึก
หลินเซิ่งลี่เดินนำหน้าสุด ไม่แยแสอะไรทั้งนั้น
ไม่นาน พวกเขาก็ออกจากคอมมูนไป
ต้นไม้สองข้างทางเริ่มหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ
ลำต้นเบิร์ชขาวส่องแสงจ้าจนแสบตา เกล็ดลูกสนและรอยเท้ากระต่ายป่าประปรายอยู่บนพื้นหิมะ
พอลุยเข้าป่า จุยเฟิงก็วิ่งสุดเหวี่ยง สี่ขากระโดดเหมือนสปริง ดมโน่นดมนี้ จมูกถูพื้นหิมะไถเป็นเส้นคดเคี้ยว
ต่างจากท่าเสวี่ยที่เงียบสงบสุดๆ เดินตามติดเชิงหลินเซิ่งลี่เรื่อยๆ ไม่รีบไม่ร้อน บางก้าวยังหยุดพักเสียด้วยซ้ำ