หลินเซิ่งลี่หายใจเข้าลึกๆ ปรับลมหายใจให้เข้าที่ ดวงตาจ้องเขม็งไปที่หมูป่าตัวนั้น
มันพลิกตัวในรังหิมะ หงายท้องขึ้น ขาสี่ข้างถีบไปมาสองสามที แล้วก็หยุดนิ่งอีกครั้ง
ไม่รู้ตัว!
หลินเซิ่งลี่รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที
โอกาสดี!
ต้องตอนนี้เลย
หลินเซิ่งลี่พุ่งตัวออกจากกองหิมะอย่างรวดเร็ว ทั้งตัวเหมือนสายลม พุ่งออกไป ตรงเข้าแทงหมูป่าโดยตรง
หิมะใต้เท้าระเบิดออกมา ส่งเสียงดังสนั่น
หมูป่าตื่นขึ้นมาในเสี้ยววินาที
ปฏิกิริยาของมันเร็วเกินจะคาดคิด ต่างจากร่างกายอันใหญ่โตมโหฬารของมันอย่างสิ้นเชิง
ร่างใหญ่ไม่เป็นอุปสรรคเลยแม้แต่น้อย เกือบจะในเวลาเดียวกัน มันก็พลิกตัวขึ้นจากรังหิมะได้ทันที
ขาอ้วนสี่ข้างถีบพื้นหิมะอย่างแรง ทั้งตัวหมุนกลับมาทางหลินเซิ่งลี่
เขี้ยวคู่นั้น ดูแล้วน่ากลัว!
ถ้าถูกมันขวิดเข้าสักที ไม่ตายก็ต้องพิการ!
แต่หลินเซิ่งลี่ไม่หยุด และหยุดไม่ได้
เขารู้นิสัยหมูป่า
เจ้านี่พอถูกยั่วโมโหแล้ว จะไม่คิดหน้าคิดหลัง พุ่งเข้าทำร้ายคนอย่างเดียว
วิ่งหนีก็ไม่รอด
ในระยะแบบนี้ คนเราก็วิ่งสู้หมูป่าไม่ได้หรอก!
โอกาสเดียวคือก่อนที่มันจะยืนขึ้นเต็มที่ ก่อนที่ไอ้บ้านี่จะเริ่มพุ่งเข้าใส่ ต้องลงมือก่อนให้ได้
ห้าก้าว
สามก้าว
หนึ่งก้าว
หมูป่าอ้าปาก ร้องแหลมเสียดแทง เขี้ยวงุ้มเข้าเฉียดขาของหลินเซิ่งลี่
ร่างของหลินเซิ่งลี่หลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว ดาบในมือเปลี่ยนทิศ อาศัยแรงหมุนตัว พุ่งแทงลงไปที่ข้างคอหมูป่าอย่างแรง